Jak zdawaliśmy nasze pierwsze egzaminy?

Rodzice bardzo się przejmują egzaminami swoich pociech. Traktują je chyba bardzo osobiście i mam poczucie, że najbardziej cierpi nasze ego, gdy się okazuje, że dziecko czegoś tam nie umie.

Ponieważ ja jestem ta "odpowiedzialna" i bardziej przejmująca się głupotami, więc cały wrzesień i październik ubiegłego roku dałam spokój dzieciom. Pod koniec października nie wytrzymałam "odszkalniania' i wprowadziłam godziny pracy. Przez 3 tygodnie zrobiliśmy prawie cały materiał z matematyki w klasie 5-ej i później znowu malowaliśmy, czytaliśmy, zajmowaliśmy się wszystkim, tylko nie lekcjami.

Przed egzaminami robiliśmy śmieszne ćwiczenia z dziedziny NLP- psychologia na poprawę nastroju i podejścia do samych egzaminów. Efekt był taki, że nie ucząc się prawie pół roku, nie bojąc się, na pełnym luziku dzieci zdały egzaminy na czwórki i piątki. Jedyne doświadczenia , jakie wyniosłam z egzaminów było to, że są nauczyciele, którzy faktycznie dają szansę na myślenie i cenią niezależność i są i tacy, dla których jedynym kryterium oceny jest to, czy znasz 20 definicji(historia) czy nie. Nadmienię, że w klasie 5 szkoły podstawowej dzieci uczą się zagadnień na zasadzie przyczyna- skutek. W ten sposób, rozmawiając z bardzo mądrym tatą w samochodzie, na spacerze, na sankach, oglądając ciekawe filmy, moje dzieci przyswoiły sobie ogólnie historię w połączeniu z geografią od czasów prehistorycznych (a nawet Wielki Wybuch) do wielkich odkryć geograficznych. Ale niestety definicja plebsu i innych głupot umknęła nam między Kazimierzem Wielkim a Krzysztofem Kolumbem...

Odnośnie egzaminów - myślę, że niedostatecznie dobrze wyedukowaliśmy naszych nauczycieli w kwestii edukacji domowej i naszych oczekiwań. Przyjęliśmy zasadę, że jak najmniej kontaktów, bo pomocy nie oczekujemy, a egzaminy - no cóż, trzeba je napisać. Jestem mądrzejsza o kolejne doświadczenia i cieszę się z tej mojej lekcji...

Z ostatniej chwili..... po egzaminach:

-Mamo, mamo! Historia jest taka fascynująca, nawet jak dostałam czwórkę!- podsumowała moja Córka pisząc prezentację multimedialną o Celtach. I to się liczy!!!

Czy moje dzieci mają w ogóle jakieś pasje???

Postawiliśmy sobie kilka celów w związku z edukacją poza szkołą.
Bardzo nam zależało na tym, by nasze dzieci uczyły się tego, co je w danej chwili interesuje. Żeby mogły odkryć świat poprzez swoje oczy.

Odkrywanie! Właśnie o to chodzi! Ja przez pierwsze pół roku edukacji domowej nie mogłam zrozumieć, dlaczego dzieci nie mają pasji! Odpowiedź jest prosta: one tkwiły w systemie szkolnym.

To ja musiałam im organizować zajęcia, mówić, co mają najpierw zrobić, co potem.



Jesteśmy w takim "nieszczęśliwym " położeniu, że mieszkamy w bloku, więc mało czasu spędzamy na powietrzu. To ja jestem tą osobą, która ich wypycha na dwór. Za to staramy się tak organizować sobie życie, żebyśmy byli najwięcej czasu na działce poza miastem. I tak też nam sie udaje: 3 dni w blokach, cztery dni w ogrodzie. Dzieci uczą się po południu, gdy już robi się ciemno. Po co tracić te chwile w ciągu dnia, biorąc pod uwagę fakt, że zimą tego słońca wszystkim brakuje! A poza tym, tabliczkę mnożenia opanowaliśmy na spacerach, jeżdżąc sankami po lesie! Było fantastycznie i nie - nudno!



Ja biorę pod uwagę, że moje dwoje dzieci inaczej się uczą. Jedno jest typowym wzrokowcem i przetwarza olbrzymie tony materiału, kojarząc ze sobą fakty.



Drugie jest kinestetykim i postrzega rzeczywistość przez ruch, dotyk, wibracje, taniec. Weź tu zmuś takiego chłopaszka, żeby siedział 6 godzin w ławce! Katastrofa! Materiał przerabiamy na spacerach, w samochodzie i przy tablicy suchościeralnej. Czyta (świetnie!) tylko w łóżku i toalecie, bo inaczej mu szkoda czasu. A pasje- zaczęły powracać!
















Na zdjęciu praca nasza wspólna: najpierw kupiłam w Castoramie listewki, potem dzieci je pocięły, zbiły gwoździkami i Aga wykonała zdobienia techniką Decoupage, z której jest bardzo dobra.

Zaufajmy naszym dzieciom!

Wczoraj mój 10-letni syn bardzo mnie zaskoczył.

Od rana byłam nieco rozdrażniona i prawdę mówiąc nie chciało mi się nic robić.

Mój syn przejął inicjatywę i powiedział, że sam zrobi obiad!

Byłam tak zaskoczona, że odebrało mi to mowę, więc nie zareagowałam.

Zamknął się w kuchni i z szybkością błyskawicy wyjął garnki, patelnię, zajrzał do lodówki i do szafek kuchennych.

Z olbrzymią sprawnością pokroił cebulę, cukinię, paprykę, podmażył wszystko na wolnym ogniu, dodał sos pomidorowy, przyprawy. Ugotował kluski (w zimnej wodzie!) i stwierdził, że kluski nie trzeba wrzucać do wody gorącej, jak to powiedziała mama. Obalił więc moje przekonanie, spróbował czegoś swojego i ...wyszło!

Dodam jeszcze, że był to jego pierwszy samodzielny obiad! Od początku do końca.

Zachowywał się w kuchni jak prawdziwy mistrz i nie zdenerwował się nawet kipiącą wodą z klusek. Perfekcyjne opanowanie. Jak u taty! Pragnę zaznaczyć, że mężczyzna u mnie w domu świetnie gotuje!

Mam dowód, że dzieci bardzo nas obserwują i poprzez tę obserwację uczą się bardzo szybko.

Syn zachował się jak prawdziwa gospodyni! Zrobił coś z niczego- bo lodówka była praktycznie pusta.

A nam się wydaje , że w domu mamy dzieci! A to są wspaniali kreatywni młodzi ludzie.

Dając im skrzydła, pomagamy im wyfrunąć!

Kto tego nie robi, po prostu się boi utraty kontroli i ... tej cząstki siebie, która LUBI! być zależna.

Jak uczyć gramatyki, kiedy to się wydaje takie nudne???

Pewna znajoma mama dzieci w edukacji domowej zapytała mnie kiedyś, jak nauczam o rzeczownikach, przymiotnikach i innych tam dyrdymałach gramatycznych. Dziś mogę to opisać:

Moje dzieci dały mi jasno do zrozumienia, że powtarzanie ciągle tych rzeczy, które już doskonale umieją jest dla nich nudne.

Wymyśliłam więc taką zabawę:
Przygotowałam na mind-mapach wszystko, co wiem na temat np. rzeczownika (wszystkie odmiany przez przypadki, rodzaje…) , potem to samo dla innych części mowy. Uzupełniłam cały schemat o informacje z podręcznika do klasy piątej i przygotowałam karki z opisem każdej części mowy.

Zadanie było takie: każdy z uczestników zabawy losuje jedną kartkę i wciela się w część mowy. Potem przedstawia się pozostałym uczestnikom. Mówi: jestem czasownikiem. Beze mnie żadne zdanie się nie uda! Mogę mieć inne formy: jak duch, ja mam bezokolicznik!

Uczestnicy stanęli w kole. Na środku rozłożyłam gazetę, z braku innego "kółka".

Potem pytałam: wszystkie części mowy, które się odmieniają przez osoby- wystąp!
Wszystkie części mowy, które wchodzą na stopnie – wystąp!

Ciekawe było też budowanie zdań z poszczególnych części mowy. Dzieci doskonale rozumieją funkcje czasownika, rzeczownika w zdaniu! Było to zarazem ciekawe powtórzenie poza ławką!

Rodzic-belfer czy mentor?

Wiele razy się zastanawiałam, jak powinnam postępować w moich codziennych wyborach.

Uważam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci ale również moje własne zdrowie psychiczne.

Ta poniższa sytuacja zdarzyła nam się ponad rok temu, kiedy przygotowywałam jeszcze dla dzieci lekcje:

Zaplanowałam całą masę różnych prac i gier, ale zaraz po śniadaniu dzieci zaczęły rysować a potem zrobiło się cicho, jak makiem zasiał. Przestały się nagle kłócić o kredki, o to kto gdzie ma siedzieć i … Poszłam sprawdzić , co się tam dzieje! Patrzę a tu dwa moje kochane Szkraby siedzą i czytają. I już jest „konflikt”. Pomiędzy tym , co przygotowała mama, a tym co chcą robić dzieci. I mamy jasną odpowiedź dla tych, co mnie pytają o typowy rozkład dnia. Regularne są tylko posiłki! Bo żołądek ma każdy i każdy mniej więcej o określonej porze żąda pożywienia. Ale zainteresowania są różne.

Co wybrałam? Dumę czy życie?

Dzieci wybrały teraz czytanie. I tak to zrobią! Po co mam więc odciągać je od tego i tworzyć niemiłą dla wszystkich atmosferę? Plan dnia można przecież w jednej sekundzie zmienić. Muszę być elastyczna. Na tym polega inteligencja kobiety.

Matematykę się zrobi, jak już będzie ciemno i znudzę się przygody ET lub Harry’ego Pottera!