Nauka i Pasja !

Apel dziewczynki z 1992r. do dorosłych! Nadal aktualny!

2012-01-13T21:12:00.000+01:00

Rozmowa z uczniem/nastolatkiem/drugą osobą:

2011-12-31T00:25:00.000+01:00

Jedyny autentyczny sposób na poprowadzenie młodzieży w kierunku, który chcesz , to zbudowanie pomostu pomiędzy twoim modelem świata a ich modelem poprzez dobry kontakt.

Nasuwa się tu pytanie: czym dobry kontakt jest?

Co można zrobić samemu, by zbudować i utrzymać dobry kontakt z młodzieżą, stworzyć relację zaufania i otwartości?

Zrób takie doświadczenie:

ćwiczenie 1. Usiądź naprzeciwko bliskiej ci osoby. Jak ona jest odchylona do tyłu, ty pochyl się do przodu. Jak ona jest oparta łokciami o kolana, ty oprzyj się plecami o fotel.

ćwiczenie 2. Usiądź obok swojego rozmówcy. Dopasuj się ciałem do niego. Jak on jest odchylony do tyłu, też się odchyl. Jak on jest pochylony do przodu, też tak zrób.

A teraz odpowiedz na pytanie: w którym przypadku czułaś lepsze porozumienie z tą osobą? W ustawieniu tak jak w ćwiczeniu pierwszym czy drugim?

Rozmowa jest jak taniec. Aby stworzyć dobry kontakt trzeba się zharmonizować: głosem, ciałem, oddechem.

Jeśli to zrobisz dobrze, możesz tę osobę później poprowadzić. I nie ma znaczenia, czy to jedna osoba, czy cała grupa uczniów.

Może dla Ciebie to jest banalne, ale z moich obserwacji wynika, że niewiele osób związanych z edukacją stosuje takie proste zabiegi.

Ciekawa jestem Twoich obserwacji. Podziel się ze mną!

Edukacja nastolatka ???

2011-12-30T18:55:00.001+01:00

Jak powinna wyglądać edukacja domowa czy nie domowa ale w ogóle w okresie nastoletnim, kiedy ważniejsze niż wiedza stają się koledzy i koleżanki?

Kiedy rodzice są poddawani próbie : Czy oni mają rację czy moja koleżanka?
Jak zwykle wszystko polega na zaufaniu, chociaż moim zdaniem możemy coś z tym zrobić.

Musimy przede wszystkim rzucić wyzwania ! Nie być "tym prowadzącym" ale "tym inspirującym".
Coś takiego zdarzyło mi się podczas wspólnego projektu z liceum w Łodzi , kiedy za moim udziałem powstał klub przedsiębiorczości i rozwoju w szkole. Celem klubu jest rozwój i inspiracja!

I okazało się , że nastolatki ... poszły dalej! To cudowne! Fantastyczne, że można tym dzieciakom pokazać coś, czego nie ma w szkole a one wezmą to w swoje ręce i poniosą dalej! Wystąpieli w konkursie organizowanym przez kino w Łodzi, nakręcili film i wygrali!

Coś dla inpiracji- zobacz poniżej!

Konferencja TED - jak można uczyć w przyszłości! Już dziś!

2011-12-07T11:37:00.000+01:00

Znalazłam bardzo ciekawą prezentację jednego z "eksperymentów" edukacyjnych. Okazuje się, że dzieci nie znające języka angielskiego, obsługi komputera potrafią w bardzo krótkim czasie dowiedzieć się wszystkiego !
http://www.ted.com/talks/lang/pl/sugata_mitra_the_child_driven_education.html

Apel Pani doktor dydaktyki: ZACHWYCAJMY SIĘ ŚWIATEM!

2011-12-07T09:04:00.000+01:00

http://www.egarwolin.pl/index.php/aktualnosci/2920-mniej-banau-wicej-zachwytu

Ubezpieczenie dziecka w edukacji domowej

2011-12-07T08:35:00.000+01:00

Nasze kochane Dziecko jest na liście w szkole. Realizuje tylko ten obowiązek poza szkołą.
Dzieci w szkole są ubezpieczone od następstępstw nieszczęśliwych wypadków i jest to forma ubezpieczenia grupowego. Jeśli dana osoba jest na liście, wtedy ubezpieczenie je obejmuje 24 godziny na dobę , niezależnie od tego, gdzie przebywa.
Umowę ubezpieczenia zawiera się od 1 września do 31 sierpnia i przeważnie do końca września zbiera się pieniądze (około 30 zł na rok) na opłacenie składki ubezpieczeniowej.
Potrzebny jest oprócz imienia i nazwiska numer PESEL i adres dziecka.
Suma, na jaką jest dziecko ubezpieczone, to przeważnie 5000 zł, więc nie jest to dużo, ale w razie złamania nogi, ręki, czy jakiś inny przypadek towarzystwo ubezpieczeniowe wypłaca odszkodowanie w zależności od stopnia uszczerbku na zdrowiu.
Warto z tego skorzystać , bo ubezpieczenie grupowe jest jak masówka: taniej niż indywidualnie.

Czego dorośli mogą nauczyć się od dzieci?

2011-11-05T10:21:00.002+01:00

JESIENNY ZJAZD w Krzyżówkach

2011-10-03T10:27:00.000+02:00

W dniu 24 września 2011 odbyło się spotkanie homeschoolersów (nowych i tych bardziej doświadczonych w szkole w Krzyżówkach. Spotkanie miało na celu przybliżenie atmosfery szkoły, poznanie z nauczycielami, sprawy organizacyjne. Co dla rodziców ED tych bardziej doświadczonych było najcenniejsze, to możliwość wymiany z innymi rodzinami. Zjechało się nas bardzo dużó z całej Polski.

Bardzo mi się podobała organizacja zjazdu, bo Marcin- pan dyrektor przedstawił krótko, co i jak i podzielił rodziców na grupki tematyczne. Każdy mógł się "zapisać" do grupki, która rozpracowywała jeden temat.
Niestety godziny się pokrywały , więc nie można było uczestniczyć we wszystkim, co mnie akurat ciekawiło.

Pod koniec dnia było ogólne ognisko, bigos, ciasto i inne smakołyki.
Dzieci pod opieką na wycieczce.

Byłam akurat w grupie, która rozważała tematy dotyczące spotkań naszych dzieci z innymi dziećmi w swoim i nie tylko wieku.
Grupa rodziców, któr brała w tym udział była bardzo duża, co oznacza, jak ważne dla nas wszystkich są sprawy :socjalizacji" naszych dzieci.

Wszyscy jednogłośnie stwierdziliśmy, że ani szkoła, anie inne formy pozalekscyjne nie są najlepszym miejscem spcjlizacji w ogóle, bo w natłoku zadań, odhaczania tematów lekcyjnych, planów, harmonogramów na socjalizację nie ma czasu.

Każda rodzina ma swój własny sposób na kontakty nazwijmy to - rówieśnicze.

I tak na przykład: ciekawym rozwiązaniem jest harcerstwo. Ale harcerstwo z głową, wartościowe, gdzie dzieci uczą się dyscypliny, odpowiedzialności i planowania, a także świetnie się bawią we własnym gronie, chodzą na rajdy, wycieczki, grają na gitarach, śpiewają, pomagają innym.

My szukamy właściwego harcertswa, bo to , które do tej pory poznała moja córka nie odpowiadało jej ze względu na wysokie stężenie dymu papierosowego i wyrobów spirytusowych oraz niski poziom rozmów...

Drugim pomysłem na kontakty jest wymiana między rodzinami. Zachęcam do tego szczególnie osoby mieszkające blisko siebie, w tej samej miejscowości.
Wymiana opieką nad dziećmi może wyglądać tak, że dziś wszystkie dzieci są u mnie, jutro u ciebie, a pojutrze u mamy Marysi... itd. Można zatrudnić wspólną opiekunkę , czy pomoc, nauczyciela... Można wspólnie "wynająć" jakieś miejsce, np. czytelnię, bibliotekę, organizować wspólnie wycieczki itd.

Wtedy każda mama ma co któryś dzień dla siebie (albo dla swojej pracy), dzieci są razem i mogą się socjalizować.

Oczywiście wymiany można organizować z rodzinami z innych miast. Wtedy dochodzi jeszcze inne środowisko, poznawanie okolic innych miast, muzeów, gór, jezior, w ogóle krain geograficznych. Można przy okazji zrobić jakiś ciekawy projekt edukacyjny, obejmujący historię, geografię, języki obce, ...
Wymaga to jednak czasu wolnego od rodzica, by dziecko dowieźć lub zostać z nim. Nie każda rodzina dysponuje zapleczem noclegowym, ale od czterech lat nam się to udawało. Zawsze jesteśmy bardzo mile przyjmowani, a i nasz dom stoi otworem.

Jedyny minus takiej edukacji jest taki, że nadal są to spotkania sporadyczne. Nie można jedzić cały czas.

Szukamy więc harcerstwa lub innej grupy rodzin, która miałaby podobne wartości i cele odnośnie edukacji swoich dzieci.

Pozdrawiam

Trochę o mnie samej...

2011-09-05T13:25:00.000+02:00

Po moim pierwszym szkoleniu zaczęłam długie studia nad programowaniem neurolingwistycznym. Ukończyłam różne kursy, jeździłam po różnych miastach, krajach, ucząc się i obserwując innych trenerów. Zachwycił mnie odmienny sposób prowadzenia warsztatów, sposób, który był przeznaczony właśnie dla mnie. Sposób, którego poszukiwałam od lat : luz i zabawa, dużo treści, bez podręczników i zeszytów, PowerPointa. Zastanawiałam się , dlaczego nie lubiłam się uczyć w szkole, skoro teraz przerzucam całe tony książek. Czy tam nie ma wiedzy? Czy to ja jestem jakaś ułomna? Czy nauczyciele byli do bani? Czy nie odpowiadała mi ławka szkolna? Jak to możliwe, że z niektórych przedmiotów byłam uczennicą piątkową (6 nie było) a z niektórych trójkową? I jaką uczennicą właściwie byłam? Czy dzieckiem, które nie lubi się uczyć w ogóle, czy dzieckiem bardzo zdolnym i chłonnym wiedzę i umiejętności.

Dzisiaj po wielu moich doświadczeniach na sobie, stwierdziłabym to drugie. Bo jak to możliwe, że świetnie tańczę i kroki taneczne chwytam w mig, a fakty historyczne mogą dla mnie nie istnieć?

Jak to się dzieje, że malowania siebie, rzeźbienia w drewnie, czy odlewy gipsowe nauczyłam się od razu i robię to świetnie a z plastyki w szkole miałam zawsze naciąganą tróję? Gram na gitarze, flecie, mam świetne wyczucie rytmu i dobrze tańczę, a z muzyki byłam zawsze tępa??? Bo w szkole nie uczyliśmy się poprzez intuicję, wyczucie, tylko poprzez rozum: czyli biografie Bacha na pamięć, zamiast słuchać jego utworów, wymienić rodzaje tańców ludowych zamiast je zatańczyć!

Wszystkie te moje pytania prowadziły mnie ścieżką, którą było podążanie za metodami nauczania, nie dla nauczyciela, ale dla ucznia. Przekonałam się, że „wina” nie leży po mojej stronie, ale po stronie sposobu, w jaki była mi przekazywana wiedza. Nie brano pod uwagę nie tylko sposobu, w jaki uczy się konkretna osoba, ale również jej strategii uczenia się. Żadnych upodobań, uzdolnień, talentów, umiejętności. Nie obwiniam tutaj nikogo, bo wierzę, że rodzice robili wszystko, co mogli, by mnie dobrze wychować i dać mi dobry start w dorosłe życie. Nauczyciele chcieli mnie nauczyć wszystkiego, co uczeń powinien wiedzieć, a system był, jest i będzie tylko i aż systemem, który kształci masowo, jak masowo produkuje się papier toaletowy.

Dzisiaj chociaż mówi się o indywidualnym podejściu do ucznia. Są już zapisy w ustawach, rozporządzeniach, wytycznych. Szkoda tylko, że są to nadal tylko słowa, bo nauczyciele żyją w niewiedzy, brak w dalszym ciągu dobrych kursów i szkoleń, a szkoła nadal jest masówką.

Nikt nie wie, jak to indywidualne podejście ma wyglądać, więc albo zostaje nadal masowo cały program równo dla wszystkich albo robi się coś odwrotnego i szkodliwego: pozwalamy wszystkim na wszystko w imię „bezstresowego wychowania” , „nietykalności”, „obrazy uczuć religijnych”,.. i podobnych nadużywanych haseł.

Moim zdaniem idea nie powinna iść w kierunku: „co my, jako państwo’ możemy zrobić dla ciebie” tylko „Jak my, jako państwo możemy umożliwić ci to, żebyś ty mógł dawać coś od siebie. Coś co potrafisz robić najlepiej.”

Wtedy nie stawiamy nikogo w sytuacji z góry kontrolowanej przez bliżej niezidentyfikowane ciało państwowe, ale zostawiamy otwartą furtkę. Chcesz się kształcić, chcesz wykorzystać swoje talenty? To po prostu przejdź przez furtkę. Tam czeka na ciebie ogród pełen wrażeń i obietnic. Tam możesz w sposób intuicyjny doświadczać świata. Tam są świetni mentorzy, którzy cię poprowadzą drogą, k™órą chcesz, a nie drogą, którą idą wszyscy.

Moim zdaniem takie furtki już się pojawiają. Już widać światło w tunelu. Pierwszą taką możliwością było powstanie prywatnych szkół. Drugą jest bogata oferta firm i ośrodków szkoleniowych. Trzecią jest edukacja domowa, z otwartym umysłem i wiarą w sercu czekam na następne.

Moim celem jest pomoc tym ludziom, którym zwyczajnie zależy. Zależy na sobie, zależy na dzieciach, na swoich i tych, których kształcą. Moje doświadczenia pokazują, że wszystko zależy od ludzi. To od nich czerpię inspirację, motywację do działania, to dla nich chce mi się rano wstać i to dla nich piszę swoje artykuły i służę pomocą. To dla nich organizuję spotkania, warsztaty, szkolenia. I wreszcie dla nich , uporządkowałam mój własny świat, by służyć.

W filmie pod angielskim tytułem „Peaceful warrior” wielki myśliciel Sokrates pracujący na stacji benzynowej mówi do młodego buńczucznego chłopaka: „Najważniejsze jest, by służyć innym. Nie ma nic bardziej szlachetnego”.

Ciekawy artykuł!

2011-09-02T15:44:00.000+02:00

"Narzekasz-na-szkole-Dziecko-mozna-uczyc-w-domu"-czytaj i słuchaj we "WPROST".

Prawda o szkole

2011-08-29T20:53:00.000+02:00

Kenneth G. Wilson mówi w wywiadzie

(Szkoła) "Przypomina taśmę produkcyjną: uczniowie jadą po niej jeden za drugim, w tym samym tempie, a szkoła wkłada im do głowy kolejne porcje wiedzy, każdemu to samo. To trzeba zmienić. Zwiększanie liczby lekcji, ulepszanie programów niewiele da. Potrzebne jest "przeprojektowanie" [redesigning] edukacji. Trzeba pójść w ślady Boeinga czy Apple'a, które swój rozwój zawdzięczają temu, że "zaczęły od początku". Sformułowały fascynującą wizję swej przyszłości i uruchomiły jednocześnie proces badań i rozwoju. Potrafiły wykorzystać doświadczenia pracowników, także niższych szczebli, a nawet klientów. Nowa szkoła musi dostrzec, że dzieci uczą się od siebie nawzajem. Musi też otworzyć się na wyrafinowane użycie nowych technologii, zarówno przez nauczycieli, jak i uczniów. A nauczycielom trzeba dać możliwość rozwoju. Dziś razem z uczniami są więźniami w sali lekcyjnej,

Więcej... http://wyborcza.pl/1,75476,9917966,Dlaczego_twoje_dziecko_nie_dostanie_Nobla.html?as=2&startsz=x#ixzz1SS9Y3N2w

Rozmawiali 5 lipca Alicja i Piotr Pacewicz na krakowskiej konferencji STHESCA „Peter Drucker i przyszłość, która już się wydarzyła"

• Kenneth G. Wilson (rocznik 1936). Studia na Harvardzie, doktorat z fizyki w Caltech (California Institute of Technology). Od 1963 r na uniwersytecie w Cornell (w stanie Nowy Jork). Nagroda Nobla za teorię zjawisk krytycznych w przejściach fazowych (1982). W 1985 r. dyrektor jednego z pięciu w USA ośrodków wyposażonych w superkomputer przeznaczony dla placówek naukowych. Od 1988 r. w Uniwersytecie Ohio prowadzi badania i zajmuje się szkoleniem nauczycieli. Współautor książki „Redesigning education" (1996)

Jak system edukacyjny realizowany w szkole może kształcić normalnych ludzi????

2011-07-05T21:48:00.000+02:00

Przez pierwsze 3 lata dziecko uczy się przedmiotów w sposób zintegrowany. To oznacza, że cała wiedza jest pokazana w sposób połączony ze sobą, podobnie jak ma to się z życiu. Coś do czegoś możemy przyłożyć, coś do czegoś dopasować, połączyć. Wiadomo, co jest co.

W czwartej klasie następuje podział całej wiedzy na konkretne przedmioty i następuje specjalizacja. Żeby potem pod koniec szóstej klasy pisać egzamin kompetencji znowu zintegrowany. Dzieci w szóstej klasie poświęcają więc cały rok na nauczenie się znowu w postaci zintegrowanej pisania testu!

Cały rok edukacyjnie i wychowawczo jest… stracony!!!

W gimnazjum sytuacja jest jeszcze gorsza! Przedmioty obejmują bowiem całą gamę różnych szczegółów i szczególików, które do niczego się w życiu nie przydają, za to testy są przygotowywane i sprawdzane przez nauczycieli bardzo skrupulatnie!!! Znowu mamy rozbicie na przedmioty, po to tylko, żeby ostatnie 2 lata gimnazjum przygotowywać się do egzaminu , który całą wiedzę integruje!

Znowu mamy stratę czasu!!! Czasu, którego nikt nam nie zwróci! Ani dziecku, ani nauczycielowi, ani rodzicowi, który zresztą dla szkoły najmniej się liczy!!!

Gdyby urzędnicy państwowi prowadzili swoją usługę dla społeczeństwa jak biznes, nauczyliby się liczyć przychody, koszty i zyski bądź straty z takiej działalności! Nie tylko finansowe, ale ludzkie, edukacyjne i wychowawcze!!!

A nauczyciele? Zdają się być tak ograniczeni, że już sami nic nie potrafią wymyśleć i tkwią w tym systemie po uszy!!! Wymagają przygotowania od ucznia, a sami korzystają z gotowych wzorów testów dla nauczycieli logując się na stronę odpowiedniego wydawnictwa!!!

Brak tu logiki, przydatności i w ogóle sensu!!!

System uczy systemowo: pytanie-odpowiedź. Zero lub jedynka!

Jak będzie wyglądać nasze społeczeństwo kształcone w ten sposób?

Jak banda komputerów, które nie wie, co zrobić z uczuciami. Bo na to w systemie nie ma już miejsca.

-zatroskana matka, człowiek i obywatelka RP

Szkoła dla papierka...

2011-04-13T22:49:00.000+02:00

Jestem właśnie po rozmowie z bardzo miłym dyrektorem liceum.

Proponowałam właśnie szkole bezpłatny udział w projekcie edukacji finansowej dla uczniów i otwarcie klubu przedsiębiorczości.

Dlaczego zaproponowałam tej właśnie szkole udział w tym projekcie? Bo wydawało mi się, że szkoła, która uzyskała tytuł „Szkoły przedsiębiorczości” naprawdę byłaby tym zainteresowana! I rzeczywiście, jest zainteresowana- uzyskaniem certyfikatu! Nic ponad!!!

Jedynym zastrzeżeniem dyrektora był … dojazd do Łodzi na zajęcia. 25 kilometrów Stanowiło to nierozwiązywalny problem dla nauczycieli przedsiębiorczości.
Ja jeżdżę na szkolenia do Warszawy, też Londynu...

Ale dla kogoś, kto ma 5 lat do emerytury, to nie jest wyzwanie.

Zapytałam więc grzecznie, jak zamierzają oni uczyć uczniów przedsiębiorczości, kiedy sami nic nie robią???

-Są na to sposoby: żeby uczyć, nie trzeba brać udziału w projekcie- zostałam poinformowana przez dyrektora szkoły „przedsiębiorczości”.

Nic dodać, nic ująć.

Przewrotnie o tym, jakie warunki powinien spełnić rodzic, by uczyć własne dzieci!!!

2011-01-31T10:29:00.000+01:00

Przypomina mi się pytanie jednego z pedagogów, który zaskoczony moją decyzją o zabraniu dzieci z prywatnej, bo przecież najlepszej na świecie i okolicach szkoły, zapytał, czy ja albo mój mąż mam wykształcenie pedagogiczne.

Zastanawiałam się, co byłoby najlepsze w kwestii prawnej; jakiś obowiązek dla rodziców, który musieliby spełnić, żeby móc nauczać swoje dzieci w domu. Trzeba przecież coś zaproponować, bo liczy się dobro dziecka!

Przeanalizujmy niektóre z propozycji, które urodziły mi się podczas procesu myślenia:

Po pierwsze :

RODZIC POWINIEN MIEĆ FORMALNE WYKSZTAŁCENIE PEDAGOGICZNE- niestety ja nie mam takowego. To oznaczałoby, że się absolutnie nie nadaję do przeprowadzenia choćby jednej lekcji z kimkolwiek. Jakim cudem zatem, moje dzieci nauczyły się chodzić, czytać, pisać, liczyć? Kto tłumaczył im tę pokręconą tabliczkę mnożenia, gdzie nic z niczego nie wynika i trzeba to wkuć na pamięć, gdy inne metody zawodzą. Szanuję oczywiście matematykę, to przecież królowa nauk. Mówię tylko o tym, że było nam ciężko. Bartek nie lubił siedzieć i liczyć, jakoś więc musieliśmy przebrnąć przez to wszyscy. Tutaj przydały się metody wychowawcze typu marchewka (bez kija). Za każdą stronę przykładów dostawał coś do jedzenia, bo mu się strasznie nudziło. ( nie jest to wychowawcze, wiem!) Tabliczkę mnożenia robiliśmy na tarasie i podczas spaceru z sankami w lesie. Przykłady, których nie mógł zapamiętać, pisałam szminką na lustrze w łazience. Potem było: 8 razy 8 to lustro :64.

Tak ,przyznaję , nie mam formalnego wykształcenia pedagogicznego. Ale mój mąż to je ma. Jest z tego powodu bardzo szczęśliwy i dumny zarazem. Nigdy mu się to w życiu nie przydało, a i do edukacji domowej jakoś się nie pali. Jak wstaje rano, to ma w głowie jedno – praca. Dzieci zostały na głowie mamy, która nie ma przecież formalnego… itd.

Jak miałam zostać mamą, to nikt nie zapytał, czy mogę wychowywać dziecko, czy jestem do tego emocjonalnie i formalnie przygotowana. Czy stać mnie na poświęcenia, nieprzespane noce. A może by tak testować wszystkich rodziców! A co tam! Niech się tłumaczą, że mogą mieć dzieci. Niech przechodzą kursy i zdobywają stopnie. Ktoś musi im oczywiście te kursy organizować i brać za to wynagrodzenie. Kto miałby to robić? Może ministerstwo edukacji?

Tylko, czemu miałoby to służyć?

Miałam do czynienia z całą rzeszą różnych nauczycielu po różnych studiach pedagogicznych, psychologicznych , kursach nauczycielskich itp. Bardzo fajnie. Tylko, że to teoria.

Gdy jako nauczyciel, jesteś wkurzony na męża i przychodzisz z tym do pracy do szkoły , przenosisz całe sfrustrowanie na moje dziecko! Mogę spokojnie powiedzieć, że grono pedagogiczne to w 80% ludzie sfrustrowani, żyjący bez celu, nastawieni negatywnie do życia i innych, niezadowoleni ze swojej pracy, zarobków i przerzucających całą winę za swoje nieudane życie na dzieci!

Tu chciałam dodać, że pozostałe 20% nie jest w tak dramatycznej sytuacji psychicznej, ale też nie jest różowo. Tak naprawdę , to istnieje zaledwie garstka wspaniałych nauczycieli, którzy mają tę wizję, pasję i talent. I to właśnie w nich cała masa dzieciaków i ich rodziców pokłada nadzieje.

Tak więc pomysł o wykształceniu pedagogicznym rodziców upadł zupełnie.

PO DRUGIE:

A może by tak wprowadzić obowiązkowe WYKSZTAŁCENIE WYŻSZE rodziców edukujących domowo?

Czemu nie? Tylko , to tak samo dla tych, co dopiero zamierzają mieć dzieci! Sytuacja bardzo podobna.

I jeszcze jak sobie przypomnę wszystkich tych utracjuszy z moich studiów, którzy z trudem przemykali się z roku na rok i mają dzisiaj wykształcenie wyższe, to znowu pytam: Czemu miałoby to służyć?

Czy mama lub tata z wykształceniem wyższym wiedzą, kim byli Fenicjanie?

Ja nie pamiętam- bo studiowałam ekonomię. I nie miałam czasu na Fenicjan, chociaż dużo się mówiło o pieniądzach.

Albo : ile wynosi suma kątów w trójkącie prostokątnym?

A co mnie to obchodzi? Jak będę potrzebowała tej informacji do szczęścia, to sobie to sprawdzę!

Czy rodzic, który po szkole średniej został biznesmenem, artystą, bądź mechanikiem nie jest w stanie usiąść z dzieckiem nad książką i razem przerobić pasjonującego bądź co bądź tematu o obocznościach w języku polskim? Też mu się to przyda!

Ja nie obawiam się takiego problemu. Jestem przekonana, że selekcja rodziców zdecydowanych na edukację domową odbędzie się w sposób naturalny. Jeśli ktoś nie wierzy we własne siły, w jaki sposób mądrze może pokierować losem edukacyjnym swojego dziecka? On zrzuca tę odpowiedzialność na szkołę i ma to z głowy.

Zatem my też mamy z głowy drugi pomysł testowania rodziców.

PO TRZECIE:

Czy rodzice są w ogóle normalni? A może to jakieś nowe szaleństwo zbiorowe? Jakaś sekta? Wyślijmy wszystkich na przymusowe BADANIA PSYCHOLOGICZNE!

Niech zbada tę sprawę psycholog. Niech zada rodzicom pytania o celowość takiej nauki w domu. Przecież dziecko może chodzić do szkoły! Bo przecież tutaj ma kontakt z rówieśnikami i nie ucierpią na tym jego zachowania społeczne.

Bo zachowań społecznych można nauczyć się akurat w szkole???

Tak jak wydajności pracy, kreatywności i szczerości można zaznać pracując potem w wielkich korporacjach!

Nic bardziej błędnego!

Moje dzieci w świetlicy nie miały opieki, obawiałam się o ich bezpieczeństwo!

Teraz szkoły panicznie boją się bandytów z zewnątrz, bomb, kradzieży. W tym celu zakładają monitoringi i okratowują okna. Ale prawdziwe zagrożenie jest w samym środowisku szkolnym, kiedy opiekunowe na świetlicy zajmują się sobą zamiast organizować jakieś ciekawe zajęcia, kiedy na korytarzu dzieci się przepychają, kiedy słyszą nieustające krzyki i mają chaos wokół siebie. Żyjemy w świecie nadinformacji, reklam, gier komputerowych, Internetu i … braku miłości. Zapomnieliśmy o wartościach! Ludzie nie spotykają się ,żeby pogadać, tylko żeby coś załatwić. Nie czytają książek, tylko oglądają telewizję, która często zwalnia z myślenia i zajmują się tzw. nicnierobieniem, które jest wymówką na wszystko. Rodzice nie zajmują się problemami szkolnymi swoich pociech, bo gdy te wracają do domu jest już po wszystkim.

Dzieci są wożone ze szkoły na różne zajęcia pozalekcyjne i uczestniczą w wyścigu szczurów. Nie mają czasu na zabawę i bycie wśród przyjaciół.

W szkole nie rozwiązuje się konfliktów ! Nie tłumaczy się dzieciom, że takie zachowanie jest nieprawidłowe, że robi się komuś krzywdę, że ktoś cierpi, że czuje się znieważony. W szkole dziecko za złe zachowanie dostaje uwagę do dzienniczka i czuje się z tym okropnie, sfrustrowane i gorsze. Cierpi na tym jego duma i wali się poczucie własnej wartości.

Jest jeszcze bardziej rozzłoszczone i dalej robi komuś krzywdę. Koło się zamyka!

W szkole go nikt nie kocha!!!

Dziecko uczone w domu jest z natury otoczone rodzicielską miłością. Ma to, co mu się należy. Gdy robi coś nie tak, ma od razu informację zwrotną: nie podoba mi się twoje zachowanie, przestań to robić, robisz komuś krzywdę, jak ty byś się czuł…itd. Dziecko wie, ono samo jest kochane, podczas gdy ganimy tylko jego zachowanie, a nie człowieka , jako całość.

Powracając do psychologów: czytając prace niektórych dochodzę do wniosku, że sami potrzebują pomocy.

Nie znają mojego dziecka! Mogą tylko poznać jego zachowanie i próbować dopasować do tego, co przeczytali teoretycznie w książkach, które pisali .... inni psychologowie.

To ja jestem jedyną osobą na świecie, która zna swoje dziecko od chwili jego poczęcia. Tylko ja znam każdy ruch drobnych paluszków, w których płynie moja własna krew. To ja znam każdy szczegół drobnej twarzyczki, każdy jej grymas, który mówi, w jakiej chwili emocjonalnej się teraz znajduje.

Tylko ja czuję , czy moja córeczka i mój synek mają teraz ochotę na naukę, czy lepiej teraz zjeść pomarańczę i pobawić się , a zacząć czytanie za 15 minut, albo nawet jutro.

Jestem matką! Nie potrzebuję rad żadnego psychologa, nauczyciela, księdza, czy innej osoby. Mogę o nie poprosić, ale nie wolno się z tym narzucać!

Tylko miłość!

To właśnie miłość może być testowana. I to przez samych zainteresowanych.

Nie ma innych wyznaczników, testów, ani wytycznych.

Taki sobie wierszyk o edukacji...:))

2011-01-29T22:39:00.000+01:00

Rano wstałam

Dom na głowie
Łóżko słałam
A tu gimnastyka już w połowie!

Tata z córką się dziś krząta
W kuchni przy śniadaniu
Syn się bawi, ja wciąż sprzątam
W calutkim mieszkaniu.

I tak sobie w mojej głowie
Pomalutku myślę:
Co dziś zadam moim bąkom?

Co im tu wymyślę?

Czy to ma być matma, polski
Czy dzisiaj przyroda
Egzaminy wciąż nas straszą
A tu – bęc! Przygoda:

Zadzwoniła babcia miła

I czeka z kolacją.

Czy przyjdziemy dziś na obiad?

-A co z edukacją?!!!

Martwi się wciąż mama
Czy z programem zdąży?
Mnóstwo rzeczy wymyśliła
Lecz jej szkoła ciąży.

Może by już przestać bać się?

I tak to nic nie zmieni!

Będą może gorsze stopnie

Z egzaminem na jesieni…

W końcu już minęło chyba
Prawie ze dwa lata,
Gdy się wreszcie pogodziła
Z tym, że syn jej… lata!

W końcu pasję ma chłopaczek

-Lotnictwo-jak należy!

O to chodzi w edukacji!

Na tym nam zależy!

O to, by się dziecko ładnie
Samo rozwijało,
By nikt w szkole i gdzie indziej
Pasji nie zabrało.

O to , by rodzina cała

Mogła z sobą pobyć.

By przekazać to, co ważne

Dziecku. Dać mu pożyć!

Dorota Piwowarska

Jaka wiedza o życiu jest przekazywana dzieciom w szkołach? -

2011-01-27T23:03:00.000+01:00

Prześledźmy literaturę z klasy I gimnazjum:

„O Etruskach” Zbigniewa Herberta instaluje nam w głowach:

…. My, którzy jesteśmy dziedzicami zbrodni (my, czyli kto dokładnie? Ja, ty …? Ja nie chcę być dziedzicem zbrodni!!! Dlaczego ktoś imputuje mi taki pogląd na mój temat!!! Odcinam się od tego, to pogląd samego autora i jego wewnętrzny osąd na swój temat) .. i przemilczeń, staramy się wymierzyć sprawiedliwość (Czy przypadkiem nie robimy z siebie kogoś w rodzaju samego Boga! Jak możemy wymierzać sprawiedliwość!!!) przeszłości; przywrócić głos wielkim niemowom historii, ludom, którym nie powiodło się w dziejach.

(I tu znów osąd! Jak można kogoś tak oceniać. Tak negatywnie. Skąd mamy wiedzieć, że im się nie powiodło i kto nas upoważnił do takiego sądu nad cywilizacją, o której nic nie wiemy!)

i jeszcze to: „wielkim niemowom historii”. Cóż za ocena bez pokory wobec naszych własnych słabości. A jeśli historia do nas mówi, krzyczy, a my jesteśmy ślepi i głusi, to jak w takim razie mamy nazwać siebie????

Czy chodzi o przywrócenie głosu tym niemowom, czy też zamknięcie naszych własnych ust i nadstawienie uszu? Może wtedy człowiek więcej by się dowiedział o innych i o sobie samym.

2011-01-27T21:13:00.002+01:00

Artykuł z "Dziennika Łódzkiego", z końcówką ode mnie:))

2011-01-26T12:57:00.000+01:00

-Jak można nauczać na lekcjach przyrody o liściu, jeśli dziecko
siedzi sztywno w szkolnej ławce? - pyta Dorota Piwowarska, matka dzieci nauczanych poza szkołą , w edukacji domowej. Jej dzieci o drzewach uczą się w parku albo w lesie, a o stylach architektonicznych różnych epok opowiada im tata, gdy zwiedzają kościoły i na rodzinnych wycieczkach.

Dzieci w rodzinie Piwowarskich jest dwoje. Najpierw pojawiła się Agnieszka, która ma dziś 14 lat, dwa lata później urodził się Bartosz. Oboje w wieku 6 lat umieli już czytać, w pierwszych
klasach wykonywała polecenia nauczyciela dużo szybciej niż inne dzieci.

- Rodzice wybierają edukację domową z różnych przyczyn. W przypadku Agnieszki szkoła nie potrafiła wypracować oferty dla ucznia zdolnego. Nad lekturami, których przeczytanie zajmuje dzieciom z bólem kilka tygodni, Agnieszka spędza kilka godzin - opowiada pani Dorota Piwowarska. Gdy jej córka ukończyła trzecią klasę podstawówki, obie postanowiły dać szansę szkole prywatnej. - Ale tam Agnieszka czuła, że to szkoła chce mieć z niej korzyść, nieustannie naciskając na start w przeróżnych konkursach i olimpiadach, zamiast dać jej coś od siebie - twierdzi pani Dorota. Po długich poszukiwaniach i nieudanych doświadczeniach z państwowymi i niepublicznymi placówkami
cała rodzina postanowiła spróbować edukacji domowej.

Według ustawy o oświacie , dziecko może „spełniać obowiązek szkolny poza szkołą” a rodzic ma prawo przejąć kontrolę na nauczaniem dziecka, jeśli formalnie zapisze je do szkoły, której dyrektor zgodzi się na takie rozwiązanie.- Według niektórych to prawie niemożliwe, ale ja twierdzę, że trzeba po prostu umieć rozmawiać z ludźmi - mówi Dorota Piwowarska. Do wybranego dla Agnieszki gimnazjum zabrała laptopa z przygotowaną godzinną prezentację o swoich doświadczeniach w edukacji domowej i pomysłach na różne projekty. Nauczyciele do dziś są przekonani do pomysłu Piwowarskiej "pół na pół", ale, co najważniejsze, dyrektor gimnazjum powiedział "tak".

- Teraz wstajemy, gdy odzywa się nasz zegar biologiczny - opowiada o zwykłym
dniu pani Dorota. - Jemy śniadanie, na pewno zdrowsze od kanapek szykowanych do szkoły. Czasami mąż wstaje dużo wcześniej, żeby popracować zanim obudzi się rodzina.

Potem nauka. Przedmioty dzielimy na "książkowe" i "projekty". Na tych pierwszych szykujemy się do egzaminów w szkole na koniec każdej klasy, obowiązkowych dla dzieci
edukowanych domowo. Zaś właśnie "projekty" to wycieczki, wyjazdy czy wyjścia , np.
do muzeów (wybieramy te interaktywne, bo są ciekawsze). Po obiedzie dzieci oglądają filmy, chodzą na zajęcia, realizują własne pasje. Agnieszka jest uzdolniona plastycznie i już dziś wie, że chce
zdawać na architekturę. Bartosz ma konstrukcyjny umysł, przepada za samolotami, ale też jest bardzo wrażliwy- kocha przyrodę!

Według Doroty Piwowarskiej, rozległa wiedza dziecka czasem sprawia mu problemy, gdy przychodzi do zdawania obowiązkowych egzaminów. - Bartosz trafił na polecenie, w którym miał wymienić dwie cechy sprawiające, że ryby są przystosowane do życia w wodzie. Ale on tych cech zna dziesięć i nie mógł zdecydować, jakie z nich są najważniejsze. W końcu nie wpisał nic i dostał z tego zadania zero punktów - opowiada pani Dorota.

Egzaminy na koniec każdej klasy mocno irytują rodziców zdecydowanych
na edukację domową.- Dzieci chodzące do szkoły po klasówce zwykle mogą zapomnieć
przerobiony pod jej kątem materiał. Nasze dzieci w kilka czerwcowych
dni są sprawdzane z całego roku ze wszystkich przedmiotów -
wyznaje Dorota Piwowarska, -przypomina to sesję egzaminacyjną, ale już dawno daliśmy sobie radę ze stresem. Wyniki egzaminów? Czwórki i piątki. I to zasłużone!

Alternatywne podejście do edukacji zmieniło też życie zawodowe mamy
Agnieszki i Bartosza. Zauważyła, że nauczanie sprawia jej prawdziwą
przyjemność. Jest samoukiem z dziedziny najnowszych osiągnięć naukowych budowy i funkcjonowania umysłu, psychologii i edukacji. Łączy teorię z praktyką. Ukończyła też kursy trenerskie i założyła w Łodzi oficjalny "Klub Edukacji Finansowej Cashflow". Na stronie www.cashflowlodz.com można znaleźć oferty spotkań klubowych oraz
szkoleń dla dorosłych, studentów i dzieci. Jest nawet program dla szkół autorstwa pani Doroty.

- Moim zdaniem uczeń nie musi wiedzieć, co to jest imiesłów bierny, ale zasady gospodarowania własnymi pieniędzmi powinien znać - mówi Piwowarska. -Problem w tym, że ta wiedza jest nudna i wprowadzana nudnie, a ja to robię poprzez zabawy i gry i wchodzi łatwo! Twierdzi, że gdyby nie przygoda z edukacją domową, nie odnalazłby swojej prawdziwej pasji: szkolenia innych. Z drugiej strony ogrom czasu poświęcany Bartoszowi i
Agnieszce, sprawia, że ich rodzice często nadganiają zaległości w pracy po nocach. To oczywiście ich wybór.

Edukacja domowa jest jedną z odpowiedzi na nauczanie własnego dziecka. – I niekoniecznie musi się odbywać w domu. Tworzą się małe społeczności , które albo pracują w grupach albo zakładają małe szkoły , które traktują dziecko podmiotowo i dają więcej swobody. Bo o jednostkę tu naprawdę chodzi!

Szkoły zabijają KREATYWNOŚĆ ! Oglądaj Kena Robinsona

2010-06-03T09:41:00.002+02:00

Jesteśmy częściowo po egzaminach!

2010-05-06T20:08:00.000+02:00

Jesteśmy częściowo po egzaminach!

Ostatnie tygodnie były dla nas trudne: emocjonalnie i organizacyjnie.

Najpierw egzaminy Agnieszki (I kl.gimnazjum)

Harmonogram egzaminów:

Czwartek 8 kwiecień 2010 historia
Poniedziałek 12 kwiecień 2010 biologia
Wtorek 13 kwiecień 2010 chemia
Środa 14 kwiecień 2010 geografia
Czwartek 15 kwiecień 2010 matematyka

Przerwa w gimnazjum i jedziemy w góry zdawać egzaminy u Bartka w szkole podstawowej (kl.V):

Poniedziałek: angielski
Wtorek: matematyka
Środa: historia, język polski
Czwartek : przyroda

Przyjazd do Łodzi i wyjazd nasz (rodziców) do Warszawy i też egzaminy.

Czwartek 29 kwietnia 2010 język polski

Czeka nas jeszcze język angielski, hiszpański i fizyka.

Moje wnioski i obserwacje:

Nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku. Warto zastanowić się , co chcemy osiągnąć. Nam zależało na tym, żeby mieć z głowy bez względu na oceny. Zadowoliliśmy się ocenami: 4 i 5. Nie walcząc , nie upierając się i w pełni zgody z nauczycielami.

Wskazówka dla tych, którym zależy na ocenach:

Jak można by uzyskać wyższe oceny?

-Uzgadniając z nauczycielami bardzo szczegółowo zakres tematyczny egzaminów.

Okazuje się, że trzeba by czytać dokładnie te same podręczniki, korzystać z tych samych kartkówek i egzaminów, a najlepiej…. Chodzić do szkoły na zajęcia, żeby wiedzieć, na co ten nauczyciel zwróci szczególną uwagę. Oczywiście można poświęcić na to czas i energię, ale , moim zdaniem, są rzeczy ważniejsze i pilniejsze.

Nauczyciele są naprawdę bardzo mili i starają się ocenić dziecko, które w końcu nie chodzi na ich lekcje, jak najlepiej bez krzywdy dla dziecka. Bardzo to cenię!

Ja traktuję egzamin jako feedback, tzn. informację zwrotną, co jeszcze mogę zrobić z dzieckiem, jak lepiej jakiś temat przerobić, co jest ważne… co dziecko już potrafi, a z czym sobie nie radzi.

Wielkim zaskoczeniem i potwierdzeniem jednocześnie skuteczności naszych metod edukacyjnych, był egzamin z historii w szkole podstawowej i z przyrody. Ponieważ największą trudność sprawia dopasowanie podstawy programowej rozłożonej na 3 lata do rocznych terminów egzaminacyjnych, Bartek pisał test przeznaczony na cały drugi etap edukacyjny, czyli klasy 4-6. Dla nas, jako dla rodziców, było to świetnym sprawdzianem umiejętności i wiedzy dziecka. Taki test powinien być jednak testem typowo diagnostycznym, a nie egzaminacyjnym.

Test wydawał mi się trudny, szczegółowy i zawierał wiele pytań opisowych.

Dlaczego byliśmy zaskoczeni?

Bartek pamiętał bardzo dużo szczegółów, które „przerabialiśmy” głównie na wycieczkach i w luźnych rozmowach z tatą, dziadkiem, przyjacielem … a nie z książek. Na historii dostał pytania o II Wojnę Światową i Katyń, a my jesteśmy na B.Krzywoustym. Poradził sobie dobrze.

Dla dziecka opanowanie materiału z całego roku ze szczegółami jest znacznie trudniejsze niż nauczenie się do jednej klasówki. Nauczyciele opowiadają, że gdyby uczniom piątkowym zrobić egzamin na koniec roku, dostaliby 3 albo 4. Niektórzy twierdzą, że przeciętny uczeń odpowiedziałby poprawnie może na 20% pytań, a zdolny na 50%. Nasze dzieci opanowały ponad 80% materiału i to w sposób bardziej przyjazny niż zakuwanie pamięciowe.

Wykazały się rozległą wiedzą (nie wiadomo czasem skąd). Paru tematów w ogóle nie przerabialiśmy, bo zostawiłam to sobie na następny rok.

Łączę bowiem I klasę gimnazjum z V klasą podstawówki, poprzez opracowywanie projektów.

Za kilka lat może się okazać, że rodzice Ed są najbardziej wykształconą grupą edukatorów. Chcąc nie chcąc , a raczej robiąc to , co im podpowiada serce i intuicja, ucząc się coraz to nowych zagadnień, wyszukując najlepsze materiały edukacyjne w necie, nowości, tłumacząc to, co zostało napisane czy wydane w innych krajach, gdzie Ed nie jest czymś nowym, ale tematem, który się dynamicznie rozwija na potrzeby kształcenia przyszłego świata.

Na egzaminach pisemnych był test.

W gimnazjum na ustnych losowo wybrane zestawy egzaminacyjne. I niestety atmosfera dosyć "poważna", tzn.bardziej stersująca dla dziecka. Więc maturę mamy już załatwioną:)) Pod względem emocjonalnym- na pewno!

A teraz maj!

2010-05-05T23:19:00.000+02:00

Zaczął się maj! Wywiozłam dzieci z miasta i jesteśmy na działce. Dookoła las, trochę pada, a my siedzimy przy kominku i czytamy o konstytucji, bo przecież była rocznica.

Dzieciaki miały za zadanie przeczytać II Rozdział Konstytucji RP i wypisać prawa i obowiązki jako obywatela. Zaskakująco dobrze poradziły sobie z językiem prawniczym, nie zrozumiałym dla niektórych dorosłych. Później omówiliśmy sobie prawa i obowiązki obywatela i dzieci zauważyły, że mają znacznie więcej praw! Ciekawe.

Powtarzamy całą gramatykę angielskiego. Agnieszkę czeka za 2 tygodnie egzamin, więc w tempie jednego tematu dziennie , podsumowujemy całą gramatykę. To dla dzieci trochę nowość, bo do tej pory nie mówiłam im, że to czas taki a taki.

Moja intuicja podpowiada mi, że Bartek jest dopiero teraz gotowy na takie lewopółkulowe uporządkowanie. W ogóle go to nie męczy. Wręcz przeciwnie- bawi się tym. Coraz więcej rozumie. Jak nie jest czegoś pewien, powtarza to sobie na głos, żeby to usłyszeć. Tak mu lepiej pasuje szyk zdania i na ogół nie robi błędów.

Pasjonujące jest obserwowanie procesu nauki u swoich dzieci! Jaka szkoda, że większość rodziców nie ma okazji tego doświadczać.

Podstawa PROGRAMOWA Język Polski klasy I-III SP

2010-03-28T23:29:00.001+02:00

Edukacja polonistyczna. Wspomaganie rozwoju umysłowego w zakresie wypowiadania się. Dbałość o kulturę języka. Początkowa nauka czytania i pisania.

Kształtowanie umiejętności wypowiadania się w małych formach teatralnych.

Uczeń kończący klasę I:

1) w zakresie umiejętności społecznych warunkujących porozumiewanie się i kulturę języka:

a) obdarza uwagą dzieci i dorosłych, słucha ich wypowiedzi i chce zrozumieć, co przekazują; komunikuje w jasny sposób swoje spostrzeżenia, potrzeby, odczucia,
b) w kulturalny sposób zwraca się do rozmówcy, mówi na temat, zadaje pytania i odpowiada na pytania innych osób, dosto sowuje ton głosu do sytuacji, np. nie mówi zbyt głośno,
c) uczestniczy w rozmowie na tematy związane z życiem rodzinnym i szkol nym, także inspirowane literaturą;

2) w zakresie umiejętności czytania i pisania:

a) rozumie sens kodowania oraz dekodowania informacji; odczytuje uproszczone rysunki, piktogramy, znaki informacyjne i napisy,
b) zna wszystkie litery alfabetu, czyta i rozumie proste, krótkie teksty,
c) pisze proste, krótkie zdania: przepisuje, pisze z pamięci; dba o estetykę i poprawność graficzną pisma (przestrzega zasad kaligrafii),
d) posługuje się ze zrozumieniem określeniami: wyraz, głoska, litera, sylaba, zdanie,
e) interesuje się książką i czytaniem; słucha w skupieniu czytanych utworów (np. baśni, opowiadań, wierszy), w miarę swoich możliwości czyta lektury wskazane przez nauczyciela,
f) korzysta z pakietów edukacyjnych (np. zeszytów ćwiczeń i innych pomocy dydaktycznych) pod kierunkiem nauczyciela;

3) w zakresie umiejętności wypowiadania się w małych formach teatralnych:

a) uczestniczy w zabawie teatralnej, ilustruje mimiką, gestem, ruchem zachowania bohatera literackiego lub wymyślonego
b) rozumie umowne znaczenie rekwizytu i umie posłużyć się nim w odgrywanej scence,
c) odtwarza z pamięci teksty dla dzieci, np. wiersze, piosenki, fragmenty prozy

TREŚCI NAUCZANIA; szczegółowe na koniec klasy III szkoły podstawowej

Edukacja polonistyczna. Uczeń kończący klasę III:

1) korzysta z informacji:

a) uważnie słucha wypowiedzi i korzysta z przekazywanych informacji,
b) czyta i rozumie teksty przeznaczone dla dzieci na I etapie edu kacyjnym i wyciąga z nich wnioski,
c) wyszukuje w tekście potrzebne informacje i w miarę możliwości korzysta ze słowników i encyklopedii przeznaczonych dla dzieci na I etapie edukacyjnym,
d) zna formy użytkowe: życzenia, zaproszenie, zawiadomienie, list, notatka do kroniki; potrafi z nich korzystać;

2) analizuje i interpretuje teksty kultury:

a) przejawia wrażliwość estetyczną, rozszerza zasób słownictwa poprzez kontakt z dziełami literackimi,
b) w tekście literackim zaznacza wybrane fragmenty, określa czas i miejsce akcji, wskazuje głównych bohaterów,
c) czyta teksty i recytuje wiersze, z uwzględnieniem interpunkcji i intonacji,
d) ma potrzebę kontaktu z literaturą i sztuką dla dzieci, czyta wybrane przez siebie i wskazane przez nauczyciela książki, wypowiada się na ich temat,
e) pod kierunkiem nauczyciela korzysta z podręczników i zeszytów ćwiczeń oraz innych środków dydaktycznych;

3) tworzy wypowiedzi:

a) w formie ustnej i pisemnej: kilkuzdaniową wypowiedź, krótkie opowiadanie i opis, list prywatny, życzenia, zaproszenie,
b) dobiera właściwe formy komunikowania się w różnych sytuacjach społecznych,
c) uczestniczy w rozmowach: zadaje pytania, udziela odpowiedzi i prezentuje własne zdanie; poszerza zakres słownictwa i struktur składniowych,
d) dba o kulturę wypowiadania się; poprawnie artykułuje głoski, akcentuje wyrazy, stosuje pauzy i właściwą intonację w zdaniu oznajmującym, pytającym i rozkazującym; stosuje formuły grzecznościowe,
e) dostrzega różnicę pomiędzy literą i głoską; dzieli wyrazy na sylaby; oddziela wyrazy w zdaniu, zdania w tekście,
f) pisze czytelnie i estetycznie (przestrzega zasad kaligrafii), dba o poprawność gramatyczną, ortograficzną oraz interpunkcyjną,
g) przepisuje teksty, pisze z pamięci i ze słuchu; w miarę swoich możliwości samodzielnie realizuje pisemne zadania domowe.

ZALECANE WARUNKI I SPOSÓB REALIZACJI

Edukacja polonistyczna. W początkowym okresie nauki kontynuowany jest rozpoczęty w przedszkolu proces kształtowania dojrzałości dzieci do nauki czytania i pisania. Umiejętności te kształtuje się według wybranej metody, dbając o łączenie czytania z pisaniem. W klasie I szkoły podstawowej około połowy czasu przeznaczonego na edukację polonistyczną uczniowie mogą zajmować się rysowaniem i pisaniem, siedząc przy stolikach. Trzeba też pamiętać o tym, że klasa I jest pierwszym etapem nauki czytania i pisania, a umie jętności te są intensywnie kształtowane w klasie II i III tak, aby uczniowie kończą cy klasę III wykazali się umiejętnościami określonymi w podstawie programowej kształcenia ogólnego dla szkół podstawowych w zakresie I etapu edukacyjnego.

Ważnym celem edukacji polonistycznej jest rozwijanie u dzieci zamiłowania do czytelnictwa poprzez słuchanie pięknego czytania i rozmawianie o przeczytanych utworach oraz korzystanie z bibliotek (np. biblioteki szkolnej). Dobór utworów ma uwzględnić następu jące gatunki literatury dziecięcej: baśnie,

bajki, legendy, opowiadania, wiersze, komi ksy – przy wyborze należy kierować się realnymi umiejętnościami czytelniczymi dzieci, a tak że potrzebami wychowawczymi i edukacyjnymi. Dzieci powinny uczyć się na pa mięć wierszy, fragmentów prozy, tekstów piosenek itp.

Co powinieneś wiedzieć na temat organizacji podstawy programowej?

2010-03-27T12:34:00.001+01:00

PODSTAWA PROGRAMOWA kształcenia ogólnego dzieli się na etapy:
teoretycznie treści, jakie obowiązują dziecko , są rozpisane właśnie na 3 lata (po każdym etapie edulacyjnym, ale niestety egzamin masz co roku, więc musisz coś wybrać. O treściach podstawy programowej na każdy przedmiot napiszę później)

1. etap edukacyjny obejmuje klasy I–III SZKOŁY PODSTAWOWEJ
2. etap edukacyjny, obejmuje klasy IV–VI SZKOŁY PODSTATWOWEJ ,
3. etap edukacyjny- GIMNAZJUM
4. etap edukacyjny-SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA

Jakie przedmioty obejmują poszczególne etapy?

1. Klasa I-III- kształcenie ZINTEGROWANE ( najczęściej w jednej książce- zeszycie ćwiczeń)
2. Klasa IV-VI następujące: (nie wszystkie obowiązują homeschoolersów)

1) język polski;

2) język obcy nowożytny;

3) muzyka;

4) plastyka;

5) historia i społeczeństwo;

6) przyroda;

7) matematyka;

8) zajęcia komputerowe;

9) zajęcia techniczne;

10) wychowanie fizyczne

11) wychowanie do życia w rodzinie2;

12) etyka;

13) język mniejszości narodowej lub etnicznej;

14) język regionalny – język kaszubski,

3. Przedmioty nauczane na III etapie edukacyjnym (GIMNAZJUM)- nie we wszytskich klasach
• Język polski
• Języki obce nowożytne
• Muzyka
• Plastyka
• Historia sztuki
• Historia
• Wiedza o społeczeństwie
• Geografia
• Biologia
• Chemia
• Fizyka
• Matematyka
• Informatyka
• Wychowanie fizyczne
• Edukacja dla bezpieczeństwa
• Wychowanie do życia w rodzinie
• Etyka
• Język mniejszości narodowej lub etnicznej
• Język regionalny – język kaszubski

4. Przedmioty dodatkowo dochodzące w SZKOLE PONADGIMNAZJALNEJ –
4a.w zakresie podstawowym:

1. Wiedza o kulturze
2. Podstawy przedsiębiorczości
3. nie ma już muzyki i plastyki

4b. w zakresie rozszerzonym:

4. Historia muzyki
5. Historia sztuki
6. Język łaciński i kultura antyczna
7. Filozofia
8. nie ma:
• Wychowanie fizyczne
• Edukacja dla bezpieczeństwa
• Wychowanie do życia w rodzinie
• Etyka

Przedmioty uzupełniające na III i IV etapie nauczania:

Zajęcia artystyczne
Historia i społeczeństwo (dochodzi w PONADGIMNAZJALNEJ)
Ekonomia w praktyce (dochodzi w PONADGIMNAZJALNEJ
Przyroda (dochodzi w PONADGIMNAZJALNEJ)
Zajęcia techniczne

Jak napisać wniosek do dyrektora szkoły?

2010-03-26T15:10:00.002+01:00

Imię nazwisko rodzica…

Data….

Dyrektor szkoły….

Wniosek

Wnosimy o zezwolenie na spełnianie przez naszą córkę / syna…………………… ur. ……….. obowiązku szkolnego w roku szkolnym 2010/2011 (lub dłużej) poza szkołą, zgodnie z art. 16 p. 8 ustawy z 7 września 1991 r. “O systemie oświaty”.

Uzasadnienie

(tutaj musisz wymyśleć jakieś powody, dla których chcesz wziąć na siebie odpowiedzialność za edukację swojego dziecka), np.

• Jesteś przekonany, że dziecko wymaga indywidualnego podejścia do nauki

• Chcesz zapewnić najlepsze możliwe warunki do nauki dziecku

• Jesteś naukowcem, nauczycielem, menedżerem

• Musisz wyjeżdżać

Pisz prawdę!!!

Pisz pozytywne rzeczy

Prosimy uprzejmie o pozytywne ustosunkowanie się do naszego wniosku.

Z poważaniem

podpis obydwojga rodziców

Jakie stawiasz cele edukacyjne Twojego dziecka?

2010-03-26T14:56:00.002+01:00

Jeśli decydujesz się na ten krok, by zabrać dziecko ze szkoły i wziąc na siebie całą odpowiedzialność za edukację swojego dziecka, zastanów się, jakie cele edukacyjne stawiasz sobie i swojemu dziecku.

Będzie to bardzo pomocne przy ustalaniu programu, metod pracy i podejścia do wyników testów.

Poniżej zamieszczam listę celów edukacyjnych niektórych rodzin ED. Celów, które w żaden sposób nie są realizowane w szkole i wyjasnię - dlaczego tak uważam:

PODNIESIENIE W DZIECKU POCZUCIA WŁASNEJ WARTOŚCI Niestety wszelkie systemy , w tym róznież system szkolny, nie sprzyja budowaniu poczucia własnej wartości. Służą do wyuczenia standardowego przeciętniaka, który pójdzie do przecietnej pracy za przeciętne pieniądze i będzie super przeciętnym pracownikiem. O to przecież chodzi w systemach. Po co tu ludzie, którzy mają wysokie poczucie własnej wartości??? W mojej własnej karierze uczniowskiej zdarzało się wielokrotnie, że nauczyciel manipulował moim własnym poczuciem wartości. W jaki sposób? Wystarczy przecież, że nauczyciel wywoła do odpowiedzi wtedy, kiedy jesteś np. zamyśłony (bo lekcja jest nudna) i zada Ci pytanie, na które nie znasz w tej chwili odpowiedzi. (Poza tym, zwróć uwagę na to, że kiedy jesteś w stresie, Twoja zdolnośc do myśłenia jest automatycznie zamykana przez mózg logiczny i trudno jest stamtąd coś wydobyć. Emocje nas blokują i tyle.) Jeśli nie znasz odpowiedzi, co robi nauczyciel? Wystarczy, że chrząknie, odburknie coś pod nosem, albo co gorsza wyzwie Cie od matołów. W mojej szkole byłam bardzo często wyzywana, bo nauczyciele "nie mieli cierpliwości"!!! A zastanawiałeś się, co to oznacza dla Twojej podświadomości? Kłamstwo powiedziane odpowiednio dużą ilość razy, staje się prawdą! I Twój umysła zaczyna wierzyć, ze jesteś matołem. Czy to sprzyja budowaniu poczucia wartości u człowieka, który jest jeszcze tak bardzo niedojrzały? Nam , dorosłym, tak łatwo coś wmówić. A dziecku???
SPOWODOWANIE, ŻE DZIECKO SAMO CHCE SIĘ UCZYĆ! Chodzi o wzbudzenie samomotywacji. Bo nie jesteśmy w stanie cały czas pilnować dzieciaka. Ważne jest rozpoznanie, w jaki sposób nasze dziecko motywuje się do czegoś. Na przykład : co widzi, słyszy i czuje, kiedy chce np. wyjść pograć z kolegami w piłkę lub przeczytać fascynującą książkę. Można to poźniej zastosować do nauki. Wystarczy trochę technik pracy z umysłem, obrazami i dajemy radę!To jest jednak praca indywidualna na emaocjach danej osoby i w szkole nie sposób poznać wszystkich uczniów. Chociaż jest duża szansa, że kiedy nauczyciel jest naprawdę oddany uczniom, to potrafi zauważyć, czy ucznia bardziej motywuje dążenie do osiągnięcia czegoś , czy uniknięcia "kary" za niedokonanie czegoś. Znany trener rozwoju osobistego Anthony Robbins , autor książki "Obudź w sobie olbrzyma" twierdzi, że ludźmi kierują tylko dwie emocje: dążenie do przyjemności i uniknięcie bólu . To już są techniki pracy z grupą, które niestety w szkole bardzo kuleją. Ubolewam nad tym, że sami nauczyciele nie mają dobrych nauczyieli. Na studiach pedagogicznych nie uczą się , jak być dobrym trenerem, jak zarządzać motywacją w grupie, jak prowadzić grupę, jak wprowadzić uczestników lekscji w odpowiedni stan emocjonalny.
DZIECKO OCENIA SIE SAMO, A NIE RYWALIZUJE Z INNĄ OSOBĄ O STOPNIE! To jeden z największych błędów, jakie istnieją w systemie szkolnym. Ciągłe porównywanie prowadzi do frustracji, złości i braku samoakceptacji. Uważam to zajwiększą chorobę dzisiejszego świata. To bez sensu! Teraz rywalizujemy o stopnie, później o majątek i pozycję społeczną. Tworzymy w ten sposób cały czas pożywkę dla naszego EGO! Porównujemy się z innymi kobietami, mężczyznami. Potem są nieudane związki z innymi , czujemy się niedowartościowani, kiedy nie dostajemy piętek i szóstek. A naszym rodzinnym motto jest tutaj zasłyszane gdzieś i przyjęte jako własne: co dzien bądź lepszym. Bądź lepszym od siebie wczoraj, ale gorszym niż będziesz jutro. To nas popycha do przodu w rozwoju, a nie rywalizowanie o stopnie z kimś innym. .
DZIECKO SAMO WYBIERA SOBIE MENTORÓW-NAUCZYCIELI! Mentor to najważniejsza osoba, od której się uczysz. Jeśli chcesz gdzieś dojść, to znajdź kogoś, kto już tam doszedł. Jeśli chcesz być w czymś dobry, ucz się od najlepszych. Niestety w szkole dziecko nie ma wyboru, od kogo chce się uczyć. Dlaczego jest skazane na to, żeby uczyć się od przeciętnych niekiedy nauczycieli? Nasze dzieci chodzą na zajęcia, które same sobie wybrały. I widać, że wybrały sobie przede wszystkim ze względu na nauczycieli. A co by było, gdyby wśród uczniów w szkołach zrobić ankiety oceniające nauczycieli??? Ilu z nich pozostałoby przy swojwj pracy? Ale niestety pokutuje system komunistyczny, który zakładał stałość pracy. Nawet wśród ludzi, którzy się do tego nie nadają! Myślę, że wielu nauczycieli ocenai samych siebie jako przeciętnych i dlatego nie odważą się na przeprowadzenie takiej ankiety. Z kolei dla dyrektora byłaby to świetna informacja, dlaczego jest taki niski poziom nauczania i szkoła wypada kiepsko w rankingach.
PRZYCIĘCIE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA SWOJĄ NAUKĘ PRZEZ DZIECKO. To niezwykle istotny punkt. Ważne jest , jakie pytania stawiasz swojemu dziecku. Jeśli stawiasz pytanie zaczynające się od "DLACZEGO" automatycznie każesz jego logicznemu umysłowi "wymyśleć" jakiś logiczny powód takiego a takiego działania. Co osiągasz przez takie pytanie? Dostaniesz bardzo logiczną odpowiedź, która tak naprawdę nic nie wnosi do sprawy. Np."Dlaczego nie zrobiłeś zadania piątego?" Bo... było za trudne..., bo ... nie miałem czasu, bo... nikt mi nie pomógł... . "Dlaczego nie sprzątnąłeś pokoju?" " Bo... nie miałem czasu, ... bo... musiałem odrabiać lekcje...." To wszystko bzdury, które dajesz sobie wmówić. dpowiedź róznie dobrze może brzmieć" Bo mi sie nie chciało!" I jest jak najbardziej prawidłowa. Jeśli i natomiast zmienisz pytanie na znalezienie przyczyna takiego zachowania, albo stanu rzeczy, to możesz to rozwiązć. Np."Co spowodowało, że ..." " W jaki sposób..." W szkole jesteśmy tresowani do tego, żeby stale wymysłać masę wymówek - dlaczego się spóźniliśmy, dlaczeo nie odrobiliśmy lekcji, dlaczego to, dlaczego tamto.... Pytanie "DLACZEGO " zamyka prwadziwą odpowiedź. I wyklucza z przyjęcia na siebie odpowiedzialności.
CIĄGŁA EDUKACJA BUDOWANIA RELACJI W szkole dużo się mówi o emocjach bohaterów literackich, co myśleli, co czuli. Pomimo , a może właśnie poprzez, omawianie tego typu tematów, są one bardzo sztuczne dla dzieci i oderwane od rzeczywistości. Budowania relacji trzeba uczyć na konkretnych przykładach. Jeśli dziecko w szkole uczy się o miłości, a wraca do domu a rodzice się kłócą, to dziecko żyje w jakimś dualnym świecie. Nie umie sobie tego pogodzić. Dodatkowo w szkole nikt (przynajmniej rzadko) nie wyjaśnia konfliktów, które sie pojawiają pomiędzy kolegami, koleżankami. Życie to nie lektura. Nie chodzi o świat w książkach, bo ten można dowolnie kształtować. Chodzi o realną umiejętność budowania relacji i przebaczania, wyjaśniania konfliktów, które dziecko będzie przechodzic przez całe życie. Dziecko będąc w domu obserwuje na co dzień zachowania i relacje rodziców. Nic się nie ukryje. Nie może być "cichych dni". Relacja rodziców musi by prawdziwa. Dzieci nas kopiują. Są naszym lustrem. Jeśli widzą rodziców, którzy pomimo nieporozumień wybaczają sobie, przytulą się , pocałują, uczą się automatycznie budowania prawdziwej relacji opartej na miłości i szacunku!
WYKSZTAŁCENIE UMIEJĘTNOŚCI ZARZĄDZANIA SWOIMI EMOCJAMI, CZASEM... W szkole wszystko jest do perfekcji zaplanowane: o tej musisz wstać, o tej godzinie polski, potem historia, potem dzwonek. Nie musisz sie o nic martwić: jak to sobie podzielić, jakie tematy w tym roku przerobić, jakie dobrać ćwiczenia, że nie zdążysz z materiałem... W domu za wszystko odpowiadasz sam. I tego uczysz swoje dziecko. Wiele godzin spędziliśmy na planowaniu, organizowaniu, kontrolowaniu... Dodatkowo sam przerabiasz swoje emocje związane z tematami, zarówno z tym, że coś jest fascynujące, albo z tym, że ci się nie chce, że masz dosyć, że walczysz z czasem... Do tego dochodzą czasami egzaminy: cała sesja , jak na studiach: kilkanaście przedmiotów. Trzeba umieć panować nad swoim stresem, nauczyć się nim zarządzać, żeby stał się najlepszym przycielem, a nie najgorszym paraliżującym wrogiem. Do tego też wykorzystaliśmy techiniki pracy z umysłem, ciałem, duchem.

Zamieściłam tutaj cele, które pomogły wielu rodzinom odpowiedzieć sobie na podstawowe pytania, może pomogą też Tobie.

Jakie są Twoje wartości życiowe?

2010-03-26T13:43:00.003+01:00

Czego pragniesz w swoim życiu? Co chcesz osiągnąć? Czy pragniesz rozwijać się zawodowo, jeśli tak, to w jakim kierunku?
Często rodzice pytani przeze mnie odpowiadają po prostu, że chcą wychować swoje pociechy na porządnych ludzi. I to jest OK. Pytanie: co to dla Ciebie znaczy: porządny człowiek?

A co będziesz robił(a), gdy dzieci wyfruną z gniazda? Przecież nie będziesz spędzała czasu na tęsknotach za nimi! Czy masz jakąś pasję w życiu?

To bardzo ważne dla nas, rodziców, abyśmy podążali własną drogą. Tylko w ten sposób jesteśmy w stanie nauczyć nasze dzieci rozwijania w sobie swoich pasji. Cokolwiek bowiem będą robić bez poczucia spełnienia w życiu, będą nieszczęśliwe! A tego to już nie zniesiemy. My , rodzice.

Czego więc oczekujesz od życia? Czego pragniesz?

I czy Twoja decyzja o zabraniu dziecka ze szkoły jest przemyślana?
Jakie cele edukacyjne chcesz przez to osiągnąć?

Chcesz, żeby twoje dziecko nabyło jakiś konkretnych umiejętności? Czy chcesz, aby pozbyło się ograniczeń myślowych, które zaśmiecają mu umysł i nie pozwalają się rozwijać?

Najważniejsze pytanie: PO CO?

My, zadając ,sobie te pytania doszliśmy do pewnych własnych odpowiedzi.
Może pomogą Ci określić Twoje priorytety.

Co jest ważne?

Spójnośc rodziny
Możliwość samorealizacji wszystkich członków rodziny
Wolność i odpowiedzialność nas i dzieci
Kontakt z innymi ludźmi
Możliwość podróżowania

Trochę techniki- Nauka matematyki

2010-03-23T12:33:00.001+01:00

Świetnym powtórzeniem dla nas są MIND-MAPY, czyli mapy myśli.

Na zdjęciach (oryginalnych) można od razu dostrzec, w jaki sposób umysy różnych osób organizują sobie informacje:

Poniżej przedstawiam kilka mind-map z matematyki z klasy VI. Wszystko przerobione przez 3 tygodnie.
Dla mnie to świetny materiał przydatny teraz do drugiego dziecka.

To mapa moja:

to mapa mojej córki: robiona ze mną:

to też jej mapa, robiona samej:

moje powtórzenie z ułamków zwykłych:

ułamki zwykłe Agnieszki:

A ja się dziwiłam, że ktoś po prostu nie łapie wszystkiego, gdzy informacje są poukładane.

Poukładane są: ale w sposób dobry dla mnie, a nie dla Agi. Ona myśli linearnie, czyta zabójczo szybko i woli całe zdania, a niżeli cyfry i punkty, tak jak ja.

Widać współpracę (i konflikt) pomiędzy prawą i lewą półkulą. Cudownie. Mamy wyzwanie!!!

Wyzwanie dla mamy- nauczyciela.

Bo dziecko od dawna zmagało się chyba z moimi poleceniami, które jak widać nie były w całości dopasowane dla niej.

Jak przygotować egzamin dla homeschoolersów ?

2010-03-18T21:24:00.002+01:00

Doświadczenie w edukacji domowej przez ostatnie 3 lata podpowiada, że dzieci kształcone w tym systemie mają dużo większą swobodę w wybieraniu tematów, które je interesują.

Nauka idzie więc dwoma torami:
1)to co na egzamin jest przerabiane z książek i ćwiczeń (i wrzucane do lewej półkuli, żeby na egzaminie "to" stamtąd wyciągnąć)
2)to, co pokazuje życie jest przerabiane na żywo, często spontanicznie , nie poukładane w ramy i bez ograniczeń, potem prezentowane poprzez projekty.

Dla rodziców i dzieci stanowi to dużą trudność, bo często się zdarza, że materiał "się nie pokrywa" z wymaganiami przewidzialnymi na "ten rok".

Jak w takim razie ułożyć sobie współpracę z nauczycielami?

Doświadczenia wielu rodzin pokazują, że istnieje wspólna płaszczyzna, na której można się porozumieć.

Egzaminy są organizowane w dwóch etapach:

część pisemna, krótsza, jest czysto formalnym sprawdzianem wiadomości z części podstawy programowej, która jest obowiązkowa; zawiera części dotyczące wyciąganie własnych wniosków, analizowania, pytania otwarte, , mniej definicji pojęć pamięciowych, a więcej logicznego rozumowania
druga część znacznie bogatsza- daje możliwość zaprezentowania tego, czym naprawdę dziecko się zajmowało w domu, pokazuje umiejętności ucznia, jego pasje i zainteresowania. Po omawianiu tego, co dziecko pasjonuje , można ocenić poziom wypowiedzi dziecka, płynność, umiejętność posługiwania się językiem polskim a także: sposób prezentowania materiału: czy był ciekawy, czy dziecko umie panować nad stresem, czy umie organizować swoją wypowiedź,
Ponieważ uczymy nasze dzieci elementów z wystąpień publicznych i pracy z urządzeniami multimedialnymi,dobrze by było włączyć te umiejętności w część egzaminacyjną.
Zajmujemy się również szeroko pojętą edukacją finansową dzieci, której w szkole w ogóle nie ma.

Mieliśmy już takie egzaminy i bardzo dobrze było to odebrane zarówno przez dzieci jak i przez nauczycieli.

Cenna nauka o ekologii

2010-02-18T21:04:00.008+01:00

Najlepiej wrażliwosci nauczać poprzez emocje, a któż lepiej potrafi pobudzić emocje, jak nie KRÓL POPU!
Czasami slowa są zbędne! Obejrzyj z dzieckiem.

Programujemy własne dziecko!

2009-12-16T14:38:00.002+01:00

Ilu problemów moglibyśmy w ogóle nie mieć ze sobą, gdyby nie… nasze dzieciństwo.

Stamtąd wynosimy najwięcej przekonań, które nas ograniczają. Niektórzy świetnie sobie z tym radzą, inni przerabiają jedną sprawę przez całe swoje życie.

Na przykład kobieta, która poznaje nowych mężczyzn, a potem się okazuje, że to alkoholik. Albo zachowuje się wobec niej tak samo, jak wszyscy poprzedni. Brak szacunku, czy zaufania, może zdrady…

Gdy się przyglądamy faktom z większej perspektywy wygląda to na powtarzaną jakąś lekcję, jakąś pracę domową, która nie została w porę rozwiązana, czy uzdrowiona.

Szukamy już nie łańcuszka wydarzeń, ale powracamy do pierwszego zdarzenia w naszym życiu, które spowodowało powstanie konkretnych przekonań , np. że jest się nic nie wartym, nie zasługujemy na miłość lub inne.

Takie przekonanie powstaje na bazie powtarzalnych sytuacji (zawsze kiedy nie odrobię pracy domowej, dostaję złą ocenę od nauczyciela, potem lanie od rodziców- w umyśle powstaje skojarzenie- ocena=brak miłości). Może też powstać na podstawie jednego wydarzenia, gdy jest ono połączone z silnym bodźcem emocjonalnym.

Ostatnio byłam w przedszkolu na ślubowaniu mojej chrześnicy i było to dla mnie przeżycie traumatyczne, bo właśnie zdałam sobie sprawę z wielu rzeczy.

Oświeciło mnie! Dosłownie!

Zaczęłam płakać, bo gdy wszyscy bili brawo i wyglądali na zachwyconych, ja widziałam małe dzieci płaczące i bojące się przy wielkim hałasie i huku klaszczących rodziców. Dosłownie czułam , jak w umysłach tych dzieci właśnie instalują się poszczególne przekonania!

Jakie? Opiszę po kolei!

Przy coraz lepszej edukacji zdrowotnej, my, rodzice , coraz bardziej jesteśmy świadomi niektórych produktów spożywczych, które niekoniecznie dobrze wpływają na stan naszego zdrowia. Uczymy tego nasze dzieci. Jednak mało skutecznie! Mówimy do dziecka, że cukierki są niezdrowe i zaraz potem…. Dziecko śpiewa w przedszkolu tekst piosenki:
…” do brzuszka wpadają cukiereczki”! Czy nie znalazłby się jakiś zdrowszy rym? A może „śliweczki”, „gruszeczki”.
Tutaj pracuje prawa i lewa półkula jednocześnie, jesteśmy zaangażowani emocjonalnie, dostajemy brawa!
Przecież to jest programowanie naszego umysłu na cukierki!

Druga obserwacja:
Wielu ludzi dorosłych nie potrafi przejąć na siebie odpowiedzialności za swoje życie. Żyje tak, jakby wciąż byli małymi dziećmi wymagającymi opieki, prowadzenia za rękę i podejmowania za nich ich własnych decyzji.

Weźmy wydarzenie z przedszkola.
Uroczystość ślubowania na przedszkolaka jest jak ceremonia, rytuał: wszyscy są zgromadzeni w jednej sali, zaproszeni rodzice, muzyka, pani dyrektor pasuje każdego po kolei dotykając wielkim ołówkiem, mówiąc słowa „Ty….(tutaj pada imię dziecka), pasuję ciebie na dobrego przedszkolaka…”(to kotwica kinestetyczna). Dzieci dostają dyplom (kotwica wizualna), wzmocnienie dźwiękiem i oklaskami publiczności(kotwica słuchowa).

A wcześniej : dziecko musi przekonać publiczność, że zasługuje na miano przedszkolaka!

Ja to rozumiem tak: po pierwsze dziecko zasługuje na wszystko, co mu się w życiu przydarza dobrego i nie musi nikogo o tym przekonywać! Po drugie: instalujemy mu etykietkę! I zmuszamy, by tego chciało! Ale manipulacja!!! I jeszcze jedno: dla umysłu to etykieta na całe życie!

I wreszcie tekst ślubowania:
„my, Maluchy przyrzekamy
być od dzisiaj dobrymi przedszkolakami…”

Dlaczego tak mnie to dotknęło? Bo,…
Kiedy cokolwiek przyrzekamy, pozbawiamy naszą duszę wolności! Każda przysięga jest zniewoleniem!
I co przysięgamy? Że będziemy dobrymi (cokolwiek to dla niektórych znaczy), że od dzisiaj … OK. Ale do kiedy? Do momentu, kiedy pójdziemy do szkoły? Na studia? Zawrzemy związek małżeński? Dla umysłu i dla duszy to zniewolenie do końca życia!
To dla mnie jest niebezpieczne!

Trzecia obserwacja:
Na wielu spotkaniach tych ważniejszych i tych mniej ważnych spotykam ludzi, którzy panicznie boją się zabierać głos publicznie. Normalni, fajni ludzie! Bardzo często przystojni, piękni, mający wszelkie powody fizyczne ku temu, żeby występować przed innymi.
Boją się wystąpień publicznych!
Zastanawiałam się , z czego to wynika. Przecież nie jest to lęk wrodzony tylko nabyty. Nabyty, ale kiedy? Przy jakiej okazji? Myślałam, że w szkole, Kiedy stoimy przed tablicą odpytywani przez złowrogo patrzącego nauczyciela.
(możesz przeczytać tez na www.publicspeaking.pl)

Zaobserwowałam, że dzieje się to znacznie wcześniej! Już w przedszkolu.
Podczas takich uroczystości.
Pani przedszkolanka jest bardzo zestresowana i jej stan emocjonalny przenosi się na dzieci. Dzieci widzą przed sobą znacznie większych od nich samych całą dużą grupę dorosłych ludzi, klaszczących, wrzeszczących… Jest wyraźny podział na „my” i „oni”. Do tego pojawiają się silne emocje zakotwiczone oklaskami i muzyką.

Za każdym razem kiedy pan Jan Kowalski ma wygłosić przemówienie na spotkaniu zarządu przypomina mu się ta trauma z dzieciństwa i jest znowu małym Jasiem. Ręce mu się trzęsą i gada od rzeczy.

Więc szef wysyła go na szkolenie z wystąpień publicznych , płaci dwa tysiące złotych i Jan pozbywa się ze swojego życia Jasia.

A gdyby tak po prostu uważać na uczucia naszych podopiecznych , przeszkolić personel w zarządzaniu emocjami, wywoływaniem stanów emocjonalnych? Byłoby taniej i bardziej efektywnie.

To dotyczy prawie wszystkich innych tematów z naszego życia. Nie mówiąc o finansach, budowaniu dobrych relacji, związków małżeńskich i innych.
Głęboko wierzę, że kiedyś takie rozwiązania wejdą do przedszkoli i do szkół. Może tylko niektórych. Może prywatnych.

O stawianych sobie i dziecku celach:

2009-12-11T23:29:00.001+01:00

Dokonaj swojego wyboru!
Jeśli tego nie zrobisz, znajdzie się wiele osób chętnych , by zrobić to za ciebie.

Wyznacz sobie cele!
Ale uwaga, by nie były zbyt małe.
Jeśli cel jest zbyt trywialny, np.-uporządkuję swój pokój- to jest niezbyt ekscytujące zadanie. Trudno się do tego zabrać.

Znajdź połączenie z większym, ważniejszym i bardziej motywującym celem.

Pytanie: „Jeśli osiągnę ten cel, co mi to da?”

Na przykład: zrobię sobie miejsce do pracy nad czymś większy. Wtedy zabieram się do wykonania mniejszego zadania z energią czerpaną z czegoś większego!

Do dziecka można powiedzieć tak:

-Posprzątaj pokój, wtedy będziesz miał więcej przestrzeni na zabawę i układanie swoich samolotów/klocków na podłodze!
-Gdy masz porządek na biurku, szybko możesz znaleźć potrzebne ci przybory do malowania.

Porządek dnia w ewolucji

2009-12-07T12:03:00.001+01:00

Na początku edukacji domowej dzieci po prostu się bawiły. Potem były egzaminy i doszły do wniosku, że trzeba się trochę pouczyć. Teraz nie ma już problemu czy się uczyć, czy nie, tylko: czego najpierw.
Dzieci układają sobie plan dnia. Widzę, że każde pracuje inaczej. Ale oboje dążą do pewnego uporządkowania dnia.

Bartek woli robić z matmy 2 strony codziennie, więc to robi.
Taki porządek nie był narzucony, ale powstał z doświadczeń. I to jest bardzo cenne zarówno dla dzieci jak i dla mnie.

Język i matematyka musi być prowadzony systematycznie i powtarzany. Raz w tygodniu gramatyka, raz słuchanie, trzy razy rozmowa. W sumie dało to po podziale 3 pełne godziny. Powtarzanie w samochodzie, na spacerze.

Matma: 3 godziny w tygodniu liczenia i jedna geometrii
(w piątek), tak trochę dla odpoczynku.
Raz literatura języka polskiego, raz gramatyka. Trochę się trzeba przyłożyć do przedmiotów nowych: fizyka, chemia. To dla mnie wyzwanie. Ale radzę sobie dzielnie.

Wystarczy.

Reszta idzie intuicyjnie, poprzez rozmowy, filmy, DVD, Edu-Romy, słuchanie.

Po prostu świadomość!

2009-12-06T00:01:00.001+01:00

Rodzice decydujący się na edukację domową często kierują się negatywną motywacją. To znaczy, że uciekają od problemów i zaraz wpadają w następne. Bo przecież wykształcenie swojego dziecka wcale nie jest proste.

Nasza świadomość

Pierwszym rozsądnym krokiem w ogóle w życiu jest dokonanie świadomego wyboru.
Celem edukacji domowej jest dać dzieciom więcej możliwości w tym, co robią. Posiadanie tylko jednego sposobu postępowania (chodzenie do szkoły) nie jest żadnym wyborem.

A przecież więcej wyborów, to również więcej decyzji, większa szansa na sukces.
Dziecko w domu jest postawione w sytuacji, w której musi dokonywać wyborów.

Zaczynając od najprostszych:
O której wstać z łóżka?
W co się ubrać?
Czy czegoś się pouczyć?

My, dorośli narzucamy dzieciom, o której wstać, kiedy się uczyć!
„-Dziecko musi wstawać o siódmej!”-mówi stanowczym głosem moja znajoma.
A ja zadaję jej przewrotne pytanie: „A jak jutro wstanie o dziesiątej, to co się stanie?”.
Znajoma jest zmieszana i w rezultacie wielce oburzona !
Oto został zburzony jej porządek świata!
Wyprowadzona z pewnego letargu zaczęła myśleć!

Nie chodzi o to, by dziecko faktycznie wstawało o dziesiątej, ale o to, że ludzie wypowiadają czasem takie rzeczy takim ostrym tonem, jakby od tego zależało całe ich życie!
Mnie chodzi o świadomość!
Wiem, że lepiej jest dla nas samych i dla naszego organizmu z powodów czysto naturalnych wstawać wcześnie rano. A jednak nie zawsze to robię.
Ale też nie wypowiadam się krytycznie oceniając innych.
Jestem świadoma tego, że mówiąc takie rzeczy o innych , gdzieś , na poziomie czysto duchowym, szkodzę przede wszystkim sobie. Uczę tego swoje dzieci.
Mając tę świadomość mamy wybór. I z tego korzystam.

Milioner na deskorolce- Jak wychowywać dzieci , by osiągnęły sukces życiowy i finansowy?

2009-11-30T12:03:00.011+01:00

Może jesteś RODZICEM , który martwi się o przyszłość swojego dziecka?

A może widzisz u siebie pewne niedociągnięcia związane z gospodarowaniem pieniędzmi i chciałbyś je u siebie poprawić?

Może prowadzisz swój własny biznes i chciałbyś , aby twoje dziecko nauczyło się dobrze zarządzać pieniędzmi już teraz?

Jeśli odpowiedź na któreś z tych pytań jest twierdząca, więc moje seminarium jest dla Ciebie!

Zapraszam Cię na jednodniowe szkolenie, na którym przepracujesz wiele swoich tematów związanych z pieniędzmi.

Zastanów się:

1. Co powinniśmy przekazać własnemu dziecku na temat pieniędzy?
2. Czy jesteśmy wiarygodnymi nauczycielami?
3. W jakim świecie przyjdzie żyć i utrzymać się naszym dzieciom?
4. Jakie umiejętności finansowe powinny posiadać nasze dzieci?
5. Od kiedy zacząć edukację finansową dziecka?
6. Jak wygląda dzisiaj edukacja finansowa w szkole?
7. Odrób swoje lekcje zanim zapytasz o to swoje dziecko!
8. Najlepsza inwestycja to inwestycja w dziecko-tak ale jaka?
9. Kontroluj swoje myśli i słowa wypowiadane przy dziecku! Mogą być przyczyną jego niepowodzeń w życiu dorosłym.

Podczas seminarium:

• Przekonasz się, że jesteś w stanie zapewnić dziecku wykształcenie przynoszące sukces życiowy
• Zbadasz swój wewnętrzny wzorzec finansowy
• Zrozumiesz swój sposób postępowania z pieniędzmi
• Rozpoznasz swoje słabe i mocne strony w dziedzinie finansów
• Nauczysz się, jakie kroki podjąć do osiągnięcia wolności finansowej
• Nauczysz się kilku technik, w jaki prosty sposób możesz przejąć kontrolę nad swoim życiem finansowym
• Nauczysz się jak stworzyć swój własny system kontroli i planowania finansów rodzinnych;
• Poznasz techniki pracy z umysłem do osiągania swoich celów. Techniki, których nie uczy żadna szkoła!
• Dowiesz się jak zbudować wielorakie strumienie dochodu napływających przez całe życie!
• Nauczysz się, jak zapewnić bezpieczną finansowo przyszłość sobie i swoim najbliższym!
• Poznasz jak kształtować podstawowe umiejętności pieniężne u swoich pociech;
• Poznasz niektóre z modeli -jak wychowywać dzieci odpowiedzialne finansowo?

Informacje szczegółowe:
Dorota Piwowarska e-mail: piwowarska@naukaipasja.pl
kontakt tel. 607-072-369

Jak "zmierzyć" niemierzalne?

2009-11-30T11:32:00.001+01:00

Z moich obserwacji wynika, że to, co się wkłada do lewej półkuli, tzn. odmianę przez przypadki, struktury gramatyczne itd. łatwiej później sprawdzić.

Jest to po prostu bardziej mierzalne.
Stąd egzaminy są w formie testów dla lewopółkulowych informacji.

Nurtuje mnie pytanie: Jak w ogóle można sprawdzić uczenie intuicyjne?

Kto lepiej coś czuje?

Przecież dla egzaminatora wychowanego w systemie szkolnym to czysty absurd.

Tego się nie da porównać ani ocenić.

Dlatego egzamin z plastyki, czy muzyki itd. to głównie prace dzieci sprawdzające umiejętności , albo niestety- wiedza z biografii artystów.

Jak zmierzyć co niemierzalne?
A po co w ogóle mierzyć?
A co by było, gdyby nie mierzyć? A co się stanie z systemem, który oparty jest na mierzeniu?

I komu na tym zależy?

Cenna każda chwila!

2009-11-25T16:47:00.001+01:00

Z racji różnych zajęć , wyjazdów, prac domowych i innych pasji, na naukę wykorzystujemy dosłownie każdą wolną chwilę.

Ostatnio ja i Bartek czekaliśmy przed basenem prawie godzinę, więc usiedliśmy w barze i układaliśmy zdania po angielsku. Powtórzyliśmy trochę czasów angielskich, a potem ułamki z matematyki.

Sprawiliśmy, że nasz samochód stał się uniwersytet na kółkach: długie godziny jazdy, stania w korkach czy po prostu przemieszczania się z zajęcia na zajęcia wykorzystujemy do nauki piosenek, słuchania tekstów, zwrotów itd. Zabieram ze sobą przygotowane wcześniej flashcard’y .

Dzieci niechętnie czytają w samochodzie, więc ważne było , aby ba kartce znalazło się maksymalnie jedno słówko napisane dużymi literami, by nie trzeba było nadwerężać wzroku podczas jazdy.

Mentoring- cóż to takiego ?

2009-11-24T08:02:00.003+01:00

„Alternatywna edukacja a nie alternatywna szkoła”- mówiła na konferencji niepozorna starsza pani o cudownie dźwięcznym akcencie kanadyjskim z British Columbia.

Założenia jej programu edukacyjnego stanowią, że nauczyciele i uczniowie w szkole mówią językiem jak najbardziej pozytywnym. Zamiast stosować zwrot „nie mogę!” mówią: „dam sobie radę!”

Stawiają sobie cele- nie mówią czego nie chcę, ale skupiają się na oczekiwaniach! Kultywują świadomość siebie i innych.
Wreszcie pojawiło się moje słowo” MENTOR”!
Mentor to nie nauczyciel w sensie stricto.
Mentor to ktoś, kto zrobił to, co ty zamierzasz. Mentor to osoba, która była tam, gdzie ty chcesz dojść.
Mentora się wybiera! I mentora się prosi, czy nie zechciałby się podzielić swoją wiedzą.

Jedna z pierwszych nauk o inwestowaniu, to zasada- chcesz się czegoś nauczyć, to poszukaj kogoś, kto już to zrobił. To droga na skróty.
Też możesz przeczytać 700 książek, wydawać dziesiątki tysięcy PLN na szkolenia i przeznaczyć wiele, wiele lat na badanie tematu.
Jeśli jednak jesteś mądry i umiesz się przyznać do swojej niewiedzy, to skorzystaj z pomocy innych!

A czy w szkołach mamy mentorów?
Jaką szansę ma młody człowiek spotkać prawdziwego mentora?

Moja prezentacja o edukacji domowej

2009-11-05T09:16:00.004+01:00

Na konferencji moja prezentacja na temat edukacji domowej w praktyce bardzo się podobała. Wiele osób nie tylko nie zasnęło :)), ale też podchodziło do mnie podczas przerw i bankietu i gratulowało.

Opowiadałam, jak „utknęliśmy” w życiu, jak nie wiedzieliśmy , co zrobić z edukacją naszych dzieci, kiedy chodziły do szkoły.
Następnie mówiłam o szukaniu nowych alternatywnych rozwiązań „siedzenia w ławce” oraz o doświadczeniach: najpierw o „odszkalnianiu”, potem szkole w domu, podróżach, muzeach interaktywnych i emocjach: zmęczeniu, złości, frustracji, a także olbrzymiej radości i zmianach osobowości; o tym, że chcemy zmieniać świat, chcemy zmieniać systemy….

A ja zaczęłam od siebie! Od swego własnego podwórka. Zaczęłam zmieniać, to co myślę, czuję i robię. Przestałam narzekać, wzięłam się w garść. Wzięłam odpowiedzialność za siebie, swoje dzieci, swój związek, swoje finanse.

Od przedstawicielki pewnej kanadyjskiej organizacji edukacyjnej dostałam wspaniałe wzmocnienie mojego przekonania:

„KEEP GOING! CHILDREN ARE WORTH IT!”
( Tak trzymaj! Dzieci są tego warte!)

Konferencja Edukacji Alternatywnej ' 10'2009

2009-11-05T09:14:00.002+01:00

Na konferencji dr Bonar z Uniwersytetu Łódzkiego tak pięknie mówiła o twórczości. O tym, że dziecko się tak cudownie rozwija, kiedy dostaje zadania, które wymagają myślenia, gdy są postawione problemowo, gdzie występuje wiele poprawnych rozwiązań.
Dr Bonar zbadała najpopularniejsze programy nauki wczesnoszkolnej. I okazało się, że ¾ zadań, to zadania zamknięte, które mają tylko jedną odpowiedź, a tylko ¼ zadań to zadania otwarte.

Urzekł mnie , jak zwykle, wykład prof.zw. dr hab.Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej, która ze stoickim spokojem i anielską cierpliwością tłumaczyła założenia nowej podstawy programowej.

Na konferencji pojawiał się wielokrotnie wątek kryzysu wychowania rodzinnego, braku wartości w szkolnictwie, dobrym wychowaniu – cokolwiek dla niektórych to oznacza-, szacunku do dziecka oraz wreszcie – miłość!
Ktoś nawet zauważył, że dziecko rozwija się lepiej, gdy jest otoczone miłością i szczęśliwe. Ważne jest , by było nie tylko edukowane , ale i dobre a także zdrowe

Dwa światy! Moje wrażenia z konferencji...

2009-11-05T09:09:00.002+01:00

Kiedy tak siedzę w szkole czekając na zajęcia mojego dziecka i czytam książkę , to są zupełnie inne dwa światy.
Jeden świat możliwości , pokonywania własnych ograniczeń, słabości , drugi- małość, szarość, brak wizji.

Tak samo czuję rozbieżność pomiędzy tym, czego się nasłuchałam w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi na Konferencji Edukacji Alternatywnej a poglądami „zwykłych” nauczycieli.

To dwa światy – teoria i praktyka. Przyznaję, że nie wszystkie odczyty (bo nie wszystkie można nazwać niestety wystąpieniami publicznymi) przemawiały do mnie.
Jako matka jestem przede wszystkim praktykiem i mój mózg rozpaczliwie poszukiwał powiązania z tym, co słyszę i tym, co robię.

Wiele tych naukowych badań, moim zdaniem, służą jedynie samym sobie. Wiele teoretycznych koncepcji jest dla mnie zbyt wyimaginowanych , by mogły być praktycznie stosowane.

Ja realizuję z dziećmi takie czyste zdroworozsądkowe podejście. Podejście realne, intuicyjne, takie matczyne.
Niesamowite było dla mnie to, że to co robię, zostało opisane. Cudownie, że naukowcy znaleźli na to nazwę. Znalazłam duże podobieństwo w teorii autonomicznej podejścia do ucznia, Piageta, częściowo C.Freinet, rozwiązania praktyczne M. Montessori.
Czy moja metoda jest eklektyczna, czy też matczyną miłość do dziecka ktoś sobie rozczłonkował i ponazywał?

Porzucam te rozważania . Niech zajmą się nimi ci, dla których jest to istotne.
Dla mnie najważniejsze jest DZIECKO! Dziecko nie tylko moje własne, ale i dobro i szczęście dzieci w ogóle.

Jestem przekonana, że cały czas doskonaląc moje metody i działania, stworzę coś, co pomoże nie tylko moim dzieciom , ale i innym rodzinom żyć pełnią życia, w wolności i obfitości

Taki zwykły dzień

2009-11-05T09:06:00.000+01:00

Naprawdę fajny dzień! Byłam wkurzona i nie wiedziałam, co mam na dzisiaj wymyśleć. Czas ucieka, a ja mam poczucie niespełnienia tego „obowiązku szkolnego”!
Krążymy wokół starożytności: Grecja, Rzym.Mitologie. Oglądamy serię filmów dokumentalnych.
Zamiast czytać książki historyczne, przeglądaliśmy je tylko w poszukiwaniu domostwa w starożytnej Grecji. W końcu stwierdziliśmy, że Bartek zrobi „namiot” sprzed 10.000 lat, a Aga zapaliła się do lepianki z Egiptu. Tak nas jakoś naszło na prace techniczne. Trochę to daleko do starożytnej Grecji, ale dobre i to.
Potem obejrzeliśmy film animowany z serii „Byli sobie podróżnicy” o Aleksandrze Macedońskim i w ramach pracy pisemnej z polskiego dzieci opisywały postać Aleksandra. To znaczy Agnieszka, bo Bartek wolał opisać swoją zabawkę: Mato Tope- indiański wojownik.
Opisy były naprawdę ładne. Potem pojechałam z Agą na zajęcia z plastyki, gdzie widziałam jej piękna rzeźbę konia wykonaną w glinie. Dzisiaj ma robić odlew (negatyw) rzeźby i później drugi odlew już z gipsu. Właśnie czekam na nią w kawiarni i przygotowywałam się do jutrzejszej pracy. Bo rodzice uczący dzieci w edukacji domowej musza sobie jakoś radzić z finansami. Jakoś inaczej niż cała reszta normalnego społeczeństwa

Natchnienie !

2009-10-23T11:50:00.002+02:00

Kiedy się nie pisze, nie oznacza, że nie ma się o czym, tylko, że nie ma się natchnienia!

Siedzę właśnie w jakieś kawiarni o wystroju zielono brązowym z hałasującym nieopodal telewizorem z włączonym MTV i zastanawiam się, co też się wydarzyło przez ostatnie pół roku …edukacyjnego…
Nasza edukacja jest naszym życiem. Albo życie edukacją. Edukacja zresztą tak poważnie brzmi. Czasem mam tego dosyć.
Tej odpowiedzialności, tej „poważności”. Jakiś system, jakieś oceny, jakieś egzaminy… Toż to zupełnie zabija naszą kreatywność. Dla mnie termin jest jak nóż na gardle: zupełnie mnie paraliżuje! Nie jestem w stanie pracować , kiedy mam wyznaczony jakiś termin.
Sama je zresztą wyznaczam. Ale wtedy pracuję na samym początku. Wtedy mogę wymyślać. Jak mam wolny umysł, łatwiej przychodzą pomysły do głowy. To tak, jakby otwierała się zupełnie inna możliwość. Podświadomość zaczyna działać i ja mogę świadomie odbierać jej sygnały. To cudowne.

Tak powinno być w szkole. Zobacz, jak dziecko ma zadany temat jakiejś pracy pisemnej, która go w ogóle nie interesuje, odwali to tylko i już! Najpiękniejsze opowiadania powstają bez przymusu. Wtedy dopiero działa magia! Moje dzieci piszą , owszem, opowiadania w terminie, ale często rzucam tylko pierwsze zdanie i zostawiam, ciekawa, co też wspaniałego przeczytam.

Dzieci piszą tzw. wolne teksty, które później służą nam do interpretacji (np. ich własne wiersze). Wiersze innych autorów po prostu czytamy i przeżywamy. Czasem mama płacze, bo mama się często wzrusza… Dzieci widzą to i czasem się dziwią. Mama płacze też na filmach, przy książkach i jak głaszcze swoje piękne Dzieci! Wtedy też się dziwią, bo myślą, że mama powinna być szczęśliwa. A mama płacze … ze szczęścia przecież!!!
Dziwne są te mamy zachowania. Dzieci obserwują i wiedzą, że można pokazywać uczucia. Że to dobrze. Że być wrażliwym nie jest strasznie! Że to nie my jesteśmy zbyt wrażliwi, tylko czasem świat pokazuje swoją brutalność. A właściwie nie sam świat, tylko ludzie tu mieszkający. Uczę dzieci, że mają być sobą, bo prawdziwa siła bierze się z wnętrza człowieka. ..

Ostatnie egzaminy- widać, że można, ale trzeba chcieć!

2009-10-22T22:09:00.028+02:00

No, no...

muszę przyznać, że "co kraj, to obyczaj", co szkoła to inne podejście!

Z mojego pamiętnika:

"Egzaminy-matematyka

Pierwszy z sześciu egzaminów mamy już za sobą. Dzieciaki były niesamowite. Mnie interesuje głównie jak radziły sobie przed egzaminem pod względem emocjonalnym. W samochodzie śmialiśmy się dużo i do sprawdzianów podeszliśmy na luzie. Jak widać bardzo to się przydało.
Najpierw wszystkie dzieci w edukacji domowej pisały egzamin. Potem czekaliśmy na ustne i muszę przyznać, że nauczyciele wykazali się duzą cierpliwością czekając na odpowiedź.

Niestety Agnieszka dostała jedno zadanie, w którym trzeba było wykorzystać wzór , którego nie przerabiałyśmy. Jakoś go w książce nie było! I to spowodowało, że dostała z pisemnego 4. Potem przy tablicy dostała bardzo proste zadanie z równości i tutaj… zaćmienie. Nie pamiętała prostych przekształceń.

Wiem, że tu zadziałał stres, bo Aga jest bardzo ambitna i miała do siebie pretensje, że nie znała wzoru. Z wypiekami na twarzy podziękowała za ocenę i wyszła z sali. Przez cały czas było jej bardzo duszno i nie mogła oddychać. Dodam jeszcze, że Aga od dwóch tygodni śpi w pokoju przy otwartym oknie i trochę mnie to niepokoi. Będę musiała pójść do lekarza.
Jeśli chodzi o Bartka, to miał kilka drobnych błędów rachunkowych, ale za to świetnie zrobioną geometrię i na egzaminie ustnym był wyluzowany. To dobrze, bo przyznam, że bardziej obawiałam się jego strachu. Bartek wykazał się wiedzą wykraczającą lekko ponad czwartą klasę, bo przecież geometrię robił z Agnieszką.
Na koniec egzaminu jedna z pań nauczycielek podsumowała: Jeśli Agnieszka chodziłaby do szkoły, miałaby 5 godzin dziennie matematykę i kilka prac domowych w tygodniu, to na pewno zdałaby na szóstkę!
Na co ja pomyślałam sobie: i mnóstwo skradzionego z tego, co kocha: plastyki!

ANGIELSKI:

Dzisiaj mamy egzamin „tylko” z jednego przedmiotu: angielskiego. Za to zajmuje nam cały dzień. Od rana pisemne, po południu ustne, bo pani nie miała czasu, bo ma lekcje w szkole.
Test był dosyć prosty- właściwie same podstawy. Ustny poszedł Agnieszce z drobnymi błędami. Pani powiedziała, że widać, że stawiam na komunikację, a nie na gramatykę.
Pokazywałam materiały i nasze prace z amerykańskiego systemu dla homeschoolersów. Może i materiał był trochę chaotyczny, bo obejmował fizykę, przyrodę i historię, ale mnie się podobało.
Po egzaminie widzę, że trzeba będzie położyć nacisk na komunikację o sprawach codziennych.
To, co udało mi się zrobić, to dzieciaki stały się bardziej otwarte i odważne. Nie boją się mówić i popełniać błędów.
Na egzaminie ustnym dostały pytania: Jak się nazywasz, ile masz lat, co lubisz robić, jakie jest twoje hobby, czy lubisz zwierzęta, opowiedz swój typowy dzień… Wszystko, co jest bliskie dziecku.

JĘZYK POLSKI

Aga dostała wiersz T.Rózewicza "Przepaść". Moim zdaniem dośc trudny w interpretacji.

Do tego litanię zadań: zinterpretuj, analizuj, ile ma wersów, znajdź przenośnie, wyjaśnij znaczenie związków frazeologicznych...

Pytanie o lektury- otwarte: jaką ostatnio czytałaś? Przedstaw elementy świata przedstawionego: czas akcji, miejsce, bohaterowie, wątki...

Bartek zapytany o lekturę, wymiękł. Bo on praktycznie nie wie, które to są lektury, a które nie. Czyta dużo i rozmawiamy o tym, czasem coś piszemy, rysujemy.

Nie mają lekturników.

PRZYRODA:

Podobno test był bardzo długi , ale prosty. Pytania testowe, odpowiedzi do wyboru. Piszę „podobno”, bo rodzic ma egzamin do wglądu , ale nie może zrobić z tego kserokopii. Chcę się dowiedzieć, dlaczego.
Ustny z przyrody wyglądał tak, że Aga miała pytanie o pustynię w Afryce, co najbardziej lubi w przyrodzie(odpowiedziała, że zwierzęta, bo potrafią czuć tak samo jak ludzie i umiały się tak świetnie przystosować do różnych warunków życia); pytanie o tundrę, warstwy w lesie równikowym.
Dla Bartka egzamin byl czystą formalnocią. To przecież jego pasja! Bartek miał pytanie: wymień 3 ssaki, ptaki(odpowiedź nie "orzel" , ale : orzeł bielik), 3 owady (odpowiedź nie "mucha", ale : mucha domowa), jak się chroni przyrodę
Z historii egzamin dla Bartka był znacznie trudniejszy: nie pamiętał plemion, pomieszały mu się daty, nie znał zabytków Łodzi. Cios dla rodzica-nauczyciela! A tyle zwiedzaliśmy!
Agnieszka odpowiedziała tak szybko, że nie zdążyłam nawet zanotować pytań, ale na pewno były: krainy historyczno-geograficzne Polski, co cię najbardziej pasjonuje w historii.

Nie znamy jeszcze ocen, ale zamierzamy pójść jutro do szkoły z kwiatami dla komisji egzaminacyjnej. Taki drobny wyraz uznania za pracę twórczą i serce.

Jadąc samochodem uświadomiłam sobie jeszcze jedną rzecz w związku z egzaminami: trochę słabsze oceny to jest właśnie ten koszt, ta cena, którą „płacimy” za edukację domową. Ale tak naprawdę to cena naszej wolności. Moglibyśmy przysiąść i uczyć się jeszcze z 50 godzin i wyćwiczyć do perfekcji zadania, które mają być na egzaminie. Ale czy nam o to chodzi? Oczywiście, że nie. Nam zależy na tym, żeby zdać do następnej klasy i mieć spokój z biurokracją. Chcemy, żeby nasze dzieci rozwijały się w odpowiednim tempie, tak szybko jak to jest dla nich możliwe i żeby umiały radzić sobie w życiu głównie ze swoimi emocjami.

W szkole podstawowej potrzebnych jest tak naprawdę tylko kilka przedmiotów tzw. lewopółkulowych:

· Matematyka
· Informatyka
· Języki(słownictwo i gramatyka)
· Język polski(gramatyka i ortografia)
Dodatkowo kształtowanie umiejętności:
1. zarządzanie sobą ( emocje, czas)
2. zarządzanie swoimi finansami

Reszta przedmiotów powinna być przekazywana twórczo i w formie projektów.

Nie ma wzoru na egzamin, to i dobrze, bo jest miejsce na kreatywność dla mądrego nauczyciela.

Wiedza może i być sprawdzana, tylko po co martwią się o to niektórzy nauczyciele?

Nie tylko z resztą oni.

Wiele osób pyta mnie z przerazeniem w oczach "Ale dzieci mają chyba jakiś sprawdzian?"

-Oczywiście, ze tak. Na koniec roku mamy całą sesję egzaminacyjną, jak na studiach- tłumaczę i widzę, jak osoba szybko wydycha powietrze:

-Uff!"

Serdeczne podziękowania dla dyrektor szkoły 152 w Łodzi

pani Doroty Kłodzińskiej za:

świetną organizację
wspaniałą kadrę nauczycielską
fachowe przygotowanie
gotowość do niesienia pomocy
ludzkie traktowanie ucznia i jego rodziców (czyli nas)
odwagę
miłą atmosferę w szkole
życzliwość i serce

Dziecka własne wnioski!

2009-05-17T23:08:00.002+02:00

Właśnie się znowu popłakałam. Bartek miał jedno z tych swoich „Aha”! Aha- oznacza olśnienie. Coś takiego , co przychodzi niespodziewanie. Jakiś wniosek. Jakaś głęboka nauka, którą dziecko odkrywa!

A po kolei:
W Londynie mieszka kilkadziesiąt rodzin edukacji domowej. Jest tam też kobieta o imieniu Leslie, której syn nie chciał pisać. Dziecko się uparło i odmówił współpracy z rodzicem. Matka też nie nalegała. Chłopak nie pisał NIC do 17 roku życia!!!
Gdy miał 17 lat postanowił, że zda maturę. W jego przypadku mogło to się wydawać niezwykle trudne. Ponieważ jednak postanowił, tak więc zrobił. Nauczył się pisać w ciągu dwóch miesięcy i zdał bez problemu. Teraz jest skrzypkiem koncertującym na całym świecie.

Dla mnie to zawsze oznaczało przegięcie! Jako matka nie mogłabym się z tym pogodzić. Jak to! Nie pisał? Zadawałam pytanie z oburzeniem w głosie. Nie pisał i już!- słyszałam odpowiedź.
Pytam się sama siebie:

„Czy mój syn musi pisać (mamy podobny problem)? Musi!-pada z moich ust odpowiedź.
Przecież nie chodzi o samo kreślenie liter na papierze. Podczas pisania kształtują się połączenia mózgowe. To jest ważne. Twój mózg się uczy!

Taka naukowa odpowiedź! A przecież to samo można uzyskać robiąc inne rzeczy: np. obracając w palcach malutkie kuleczki plasteliny.

Trochę mnie to uspokoiło.
Postanowiłam nieco Bartkowi odpuścić. Pisał tylko swoje opowiadania twórcze i robił matematykę. Resztę przerabiamy na rysunki. Jego własne: przyrodę, historię, angielski, polski.

Denerwowało mnie i martwiło zarazem, że Bartek pisze takie wielkie litery jak w pierwszej klasie. Mówiłam mu parę razy, ale to tylko pogorszyło sprawę. Przestał pisać cokolwiek!

Ostatnio dużo wyjeżdżamy z mężem i dzieci zostawały z moimi rodzicami. Ja wymyślałam im trochę pracy domowej u dziadków, a one wywiązywały się z niej w 90%.

Podczas naszego ostatniego wyjazdu dzieci miały za zadanie napisać między innymi opowiadanie twórcze pt:
”Rozmowa z kwiatami w magicznym ogrodzie mojej babci”. I to, co przeczytałam przeszło moje największe oczekiwania! Obydwa opowiadania były naprawdę piękne i niepospolite. Dopiero wtedy można poczuć i zobaczyć , co też ciekawego chodzi twojemu dziecku po głowie!
I jeszcze coś! Zauważyłam w Bartka małe literki! Pod koniec czwartej klasy ocknął się i zaczął pisać ładnie! Na moje pytanie:
-Co spowodowało, że zmieniłeś styl pisania?
Odpowiedział:
-Nie podobało mi się moje poprzednie pismo. Było takie jak w pierwszej klasie.

To dla mnie niezmiernie ważne. Ja sama cenię swoje własne lekcje najbardziej, co przeżyję, czego się nauczę. Popełniam błędy, ale się na nich uczę, bo wyciągam wnioski. I teraz mój syn wyciąga własne wnioski ze swoich lekcji życiowych. Pozwalam mu na jego „błędy”.
To jego olśnienie! To jest właśnie jego kolejne „Aha”.

Jakie stawiasz sobie pytania w życiu???

2009-05-11T00:32:00.002+02:00

Stawiamy sobie mnóstwo pytań. I żądamy natychmiastowej odpowiedzi. I w szkole i w pracy.
I wreszcie w relacjach międzyludzkich.

Ludzie często mnie pytają atakując: „Dlaczego pani dzieci nie chodzą do szkoły?”, „Czy to jest legalne?”, „A co z socjalizacją?”…”A jak to jest kontrolowane?”…. i wiele innych.
Pytają, żądają odpowiedzi i wcale się nie zastanawiają.
Nie czekają nawet na odpowiedź ode mnie. Mam wrażenie, że mówią to tylko po to, żeby wylać z siebie jakąś złość. Może dlatego, że ja robię coś innego niż większość ludzi.

Ale tak naprawdę nie o to chodzi!
Jeśli chcesz uzyskiwać dobre odpowiedzi, postaw dobre pytanie!
Przypomnij sobie sposób nauczania największych nauczycieli wszechczasów: Mistrzów takich jak Jezus, Budda, Sokrates.
Każda religia ma swoich przywódców duchowych i wszyscy Oni mówią jednym głosem o Miłości! Wszyscy nauczają pytaniami!!!

Czy to nie zastanawiające?
Czy nie cudownie byłoby zostać uczniem takiego Mistrza?
Zwróć uwagę na przypowieści, wiele historii, które uczą w sposób pośredni i jednocześnie nie mówiący Ci , co masz robić.

Czy przypominasz sobie , żeby Jezus powiedział , że musisz się uczyć, musisz podążać jakąś drogą?
Że to co robisz jest do d…?

Dlaczego, mając tak wspaniały przykład, trzymamy się starych zasad nauczania?
Co nas powstrzymuje przed korzystaniem z NAUK i MĄDROŚCI tych cudownych Mistrzów?
Co powoduje, że zamykamy nasze dzieci w czterech ścianach z ludźmi, którzy są pełni frustracji i braku szacunku do bliźnich?

Moim zdaniem brak dobrych pytań! Bo bez pytań nie ma odpowiedzi. Nie ma wniosków, nie ma zamyślenia, nasz umysł nie pracuje.
Żyjemy w świecie, który tworzą nam telewizja, Internet, kino, polityka i gospodarka.
Nie wymyślamy takich rozwiązań , jak chociażby edukacja domowa, trochę inna. A jak słyszymy takie „coś” , to od razu oceniamy! I to negatywnie.

Dlaczego występujemy przeciwko innym ludziom, zamiast uczyć ich miłości i okazywać im szacunek?

To są moje pytania.
I znajduję rozwiązania, a potem wiem, co należy robić.
A Ty? Jakich masz nauczycieli? Kto jest Twoim wzorem do naśladowania?
Czy są to ludzie, którzy osiągnęli jakiś sukces, że mówią ci, co jest w życiu dobre, a co nie?

Homeschooling to walka o dusze!

2009-04-24T11:22:00.066+02:00

"Dziwny jest ten świat"- śpiewał Czesław Niemen. Aż chce się dodać, że coraz dziwniejszy!

Nasza grupa znajomych i przyjaciół bliższych i dalszych to ludzie sympatyczni, radośni i ciekawi świata oraz życzliwi. Trzymamy się takich ludzi.

Wiele się uczymy od siebie nawzajem. Podobno ludzie się przyciągają.

I takie polskie powidzenie: "Kto z kim przestaje, takim się staje". To też się spawdza.

Nasze dzieciaki będąc z nami stają się coraz bardziej radosne, spontaniczne, otwarte. Nie boją się pytać, gdy czegoś nie wiedzą, chętnie poznają nowych ludzi. Wielu naszych znajomych to osoby dużo starsze od nas, z którymi jesteśmy my i nasze dzieci po imieniu.

Ciekawe, że nikt się nie obawia, że straci "należny" im szacunek i raptem spadnie z piedestału ich autorytet.

Ja wiem, że autorytet i szacunek do siebie nie buduje się przez sztucznie podtrzymywany dystans na per "pan". wielu ludzi, szczególnie tych niezbudowanych w środku, niestety tego nie rozumie.

Ja dobieram sobie przyjaciół , znajomych i to ja wybieram z kim będę jeść kolację, z kim pójdziemy z mężem do kina, a z kim na tańce.

To ja decyduję o tym, z kim będę współpracować na co dzień. Jak ktoś nie nadaje na tych samych falach, to nie muszę z nim przebywać w tym samym pokoju przez 8 godzin dziennie! Przez 5 dni w tygodniu, przez miesiące i lata. Ludzie argumentują, że dziecko musi chodzić do szkołyżeby nauczyły się współpracy. Niestety w szkole nie uczą się asertywności, tylko pochwalana jest uległość- "Ustąp, bo jesteś starszy, mądrzejszy...".

To, nad czym się zastanawiam, to fakt, że dzieciom w szkołach narzuca się przebywanie ze wszsytkimi dziećmi w klasie i słuchanie przez 7 godzin dziennie różnych ludzi, którzy są często niezadowoleni z własnego poziomu życia, sfrustrowani, nie lubiący siebie, nie panujący nad swoimi emocjami.

Ci ludzie to nauczyciele. Tacy wykszałceni! Bo mają wykształcenie pedagogiczne! Więc ktoś naiwnie twierdzi, że to jest warunek konieczny i wystarczający do tego, żeby mieć prawo do wszystkowiedzenia.

To są osoby, które mają nauczać moje dziecko. Nie zdają sobie sprawy, że oprócz treści przekazują bardzo ważne komunikaty, którymi dziecko nasiąka jak gąbka.

Nauczyciel ma być wzorem!

Jego wiedza jak i POSTAWA życiowa powinna służyć dziecku dobrze.

A tymczasem, czego ono się uczy?: szkoła jest nudna. Nauka jest nudna. Praca na etacie jest okropna. Nie lubię siebie, bo jestem głupi. Nikt mnie nie docenia. Nie warto się uczyć. ie lubię innych. Życie jest niesprawiedliwe: jak nauczyciel się wścieka, to dobrze, jak ja mam zły dzień, to mam złą ocenę ze sprawowania! Nieuczciwość jest chwalona.

Co to za wartości???!!!

Czy ja chę, żeby moje dziecko przyjmowało aki system wartości? Po co???

w "celach edukacyjnych" dla języka polskiego w podstawie programowej jest napisane, żeby nauczyć dziecko wrażliwości na drugiego człowieka.

Co za bzdury! Interpretacja wierszy jest nudna i nikomu niepotrzebna. Czytasz wiersz i go czujesz, albo nie.

Ja czuję wiersze, ale nie czuję malarstwa.

Mój mąż je za to rozumie i podziwia.

Dlatego on zwiedza muzea, a ja robię zakupy i poznaję ludzi. Czy jestem przez to gorsza? Nie! Szanuję tych, co tworzą. Próbowałam wiele razy to poczuć. Ale mi się nie udało. Mój świat wewnętrzny jest inny.

Rozmawiamy z mężem i dzieći o sztuce. Ale nie wszystko mi się podoba. Nie mogę czegoś powiesić sobie w domu, bo nie pasuje do mojej duszy.

Czy to oznacza, że szkoła nie nauczyła mnie wrażliwości? NIE!

WRAŻLIWOŚĆ SIĘ MA! Z nią się człowiek rodzi! To jest ta cząstka naszego człowieczeństwa, która jest połączona z boskością. Tego nie można się nauczyć.

Tym bardziej, na drętwej często lekcji polskiego.

WYSTARCZY - NIE ZABIJAĆ!!!

Jak?

- Coś czuję, coś mi się nie podoba. Ale nie mogę tego wyrazić, bo jest to niezgodne z "programem". Niezgodne z tym, nad czym zachwyca się pani od polsiego. Gdzie tu miejsce na mją wrażliwość?

Należy stworzyć przestrzeń - do dialogu! Środowisko, w którym będziemy mogli "bezkarnie" i oczywiście w sposób pełny szacunku wyrażać swoje myśli i emocje.

Moja wrażliwość jest często wystawiana na próbę.

To, co podaje radio i telewizja, to, co czytam w necie, przyprawia mnie o mdłości!

To wszystko to jakiś straszny szum informacyjny, który ma zaburzyć to, co ja myślę i czuję w środku!

Świat pełen jest przemocy , brutalnych zachowań, wulgarnych słów i wszechogarniającego lęku.

Wszędzie zakładane są kraty, alarmy, monitoringi , podsłuchy.

Ludzie boją się już samych siebie.

Obserwuję jakąś zbiorową psychozę. Jakąś globalizację strachu. A jeśli jest strach- potrzebna jest kontrola.

Po co to wszystko?

Czy ktoś za tym stoi? Ktoś chce decydować o tym, co będę jadła na śniadanie, w jakim proszku wypiorę dziś bluzkę.

JA SIĘ NIE ZGADZAM!

Wiem, że mam wybór. Mogę wybrać , czy dam się wciągnąć w lęk, czy nie.

Jeśli masz wiedzę, jeśli możesz coś przekazać następnym pokoleniom, jeśli masz niezachwianą wiarę w miłość, zdrowie, sprawiedliwość, to wiesz, jak się bronić przed manipulacjami.

Ja nie mam wątpliwości!

Wiem ,że jest coraz więcej ludzi, którzy są już tym zmęczeni, którym telewizja nie ma już nic do zaoferowania. Nie jedzą hamburgerów i frytek.

Po mału widać zmiany. Telewizja wprowadza więcej kanałów edukacyjnych i przyrodniczych. Czytam wiele budujących artykułów prasowych i książek.

"Dziwny jest ten świat", ale to ja trzymam pilota w ręku i to ja decyduję o tym, który kanał będę oglądać.

To ja decyduję , którymi treściami będę programować swój umysł. Tym samym to ja tworzę swoją rzezcywistość.

Homeschooling to wybór programu, który oglądamy, który nam dla nas wydaje się najlepszy.

Ja nikogo nie namawiam. I nie lubię też, jak ktoś mnie próbuje na siłę przekonać, co jest najlepsze dla mojego dziecka.

Homeschooling tak naprawdę to walka o duszę młodego człowieka. To pokazywania świata od strony wartości, od strony tego, cp jest w życiu ważne.

CHCĘ , ABY MOJE DZIECI WYRASTAŁY W ŚRODOWISKU PRZYJAŹNI, MIŁOŚCI I SPRAWIEDLIWOŚCI. ŻEBY UMIAŁY PORADZIĆ SOBIE W ŻYCIU Z PROBLEMAMI I KONFLIKTAMI, KTÓRE JE CZEKAJĄ.

MAJĄC ZDROWE KORZENIE, MOGĄ SIĘ WZBIĆ W POWIETRZE I SZYBOWAĆ, DOKĄD CHCĄ.

A ja nie będę się obwaiała, że padną ofiarą nałogów, złego towarzystwa czy bezrobocia.

Muszą wiedzieć, że zawsze mają wybór. Że ja w nie wierzę, że będę je kochać zawsze. Cokolwiek w życiu zrobią, nie pozbawię ich POWIETRZA- MIŁOŚCI RODZICIELSKIEJ.

Prezentacja w szkole o edukacji domowej

2009-04-23T23:27:00.013+02:00

Moja propozycja prezentacji o ED została przyjęta pozytywnie. Chyba nikt z rodziców do tej pory nie wpadł na ten pomysł, zeby zebrać nauczycieli ze szkoły i pokazać wszystkim na raz , jak my to robimy.

Chciałam się otworzyć.

Otworzyć drzwi do naszego domu, a tym samym do mojego serca.

Głęboko wierzę w DOBRO w drugim człowieku , więc przełknęłam kąśliwe czasem uwagi najbardziej konserwatywnych nauczycieli.

Ogólnie nauczyciele byli podzieleni -można powiedzieć równo- na tych, którzy doceniają nasz wysiłek i próbę zrobienia kroku w ich stronę, i na tych, którzy tylko narzekają i wszystko krytykują. Tak jak całe społeczeństwo.

Mam nadzieję , że udało mi się przekonać nauczycieli, że my nie jesteśmy przeciwko szkole czy im samym.

Mamy po prostu inne cele i priorytety w życiu.

Zauważyłam u niektórych osób wielką życzliwość. I dlatego warto było tam stać przez godzinę i cierpliwie odpowiadać na pytania.

Pomyśłałam sobie, że to jest dobry moment na dyskusję nad polską edukacją w ogóle!

Coraz więcej osób jest niezadowolonych, a alternatyw jest wciąż za mało!

Co mają zrobić rodzice, gdy w szkole panuje nieład, przemoc i narkotyki?

Co mają zrobić nauczyciele, gdy są zalewani robotą papierkową i nie mają już ani czasu ani siły na "walkę" z "trudną młodzieżą"?

Wreszcie , co mają zrobić same dzieci i młodzież, kiedy widzą sprzeczne komunikaty od zagubionych w gąszczu dezinformacji dorosłych, w świecie , w którym coraz trudniej o autorytety moralne?

Ja jestem człowiekiem czynu.

Dla mnie taka dyskusja już trwa za długo. Pierwszym (może i desperackim) krokiem było zabranie dzieci z takiej szkoły. Drugim - będzie założenie własnej!

Na razie jestem gotowa do wystąpień przed nauczycielami i poruszaniem ich serc i umysłów.

Jednocześnie poszukuję talentów, z którymi będę mogła stworzyć sojusz umysłów i tchnąć życie w nową ideę.

Wiem, że będzie z tego coś dobrego.

ZAPRASZAM WSZYSTKICH do KONTAKTU i do zamieszczania swoich pomysłów na ewolucję edukacji.

Już po egzaminie!

2009-04-23T23:21:00.006+02:00

Jesteśmy po egzaminie 6-toklasisty!

Aga pisała go trochę dłużej niż w domu (20 minut), bo "Mama kazała".

Moja córka jest bardzo szybka i z tego powodu obawiałam się pomyłek. Zaleciłam jej taką zabawę: po skończonej pracy wyobraź sobie , że jesteś panią nauczycielką i konieczne chcesz znaleźć jakiś błąd. Sprawdź swoją pracę jeszcze raz z zabawą w wyobraźni.

Podziałało! Aga oddała.... druga!

Mówiła, że test był bardzo prosty i .... szkoda czasu na głupoty!

Aga zdobyła 37 punktów na 40 możliwych.

Pasja- ważna rzecz

2009-04-23T23:03:00.008+02:00

Moja córka ma artystyczną duszę. Wiele godzin spędza nad sztalugą i widzę ją albo z pędzlem albo z kredką w ręku.

Uczęszcza na dwa rodzjaje zajęć plastycznych w tygodniu. We czwartki w ośrodku sztuki dzieci przygotowują prace na różnego rodzaju konkursy ( 3 godziny) , a w piątki chodzi na "podłapanie warsztatu" do pracowni plastyków (4 godziny).

Ostatnio skończyła pracę "Mój sen" !

Prawda, ze magiczna???!!!!

Ja, jak chyba każda mama, jestem zachwycona talentem swojego dziecka i staram się zapewniać jej w miarę możliwości artykuły plastyczne. Sama mam z tego nielada frajdę!

Ostatnio wylądowałam w dziale stolarskim "Castoramy ", gdzie zażyczyłam sobie docięcie sklejki o grubości 4 mm na tryptyk na konkurs plastyczny:))

Aga siedziała dwa dni i szukała motywów po różnych książkach i internecie!

Też jej się chciało!

To dziecko jest niesamowite! Kupujesz mu frbę na imieniny, a ono się cieszy bardziej niż z zabawki.

I teraz mam poważny dylemat: zbliża się czas, kiedy Aga pójdzie do gimnazjum.

Kiedy będzie miała czas na swoje pasje?

Między jedną klasówką a odrabianiem głupich prac domowych (pod tytułem: przepisz, podkreśl, uzupełnij...)?

Wielka szkoda!

Szkoła moich marzeń-takie tam opowiadanko...

2009-04-19T22:30:00.023+02:00

Budzisz się na długo przed Twoim budzikiem. On znowu zasypia, gdy ty nie śpisz już od 10 minut, bo oto masz straszną frajdę, że zaraz wstaniesz i...

O nie! Jest dopiero 6.30, a ty musisz poczekać jeszcze ze dwie godziny zanim... No własnie! Gimnastyka z młodszym bratem, robisz 3 głebokie wdechy, jak kazała mama- do brzucha-dla mózgu; szykujesz pyszne śniadanie dla całej rodziny, bo ich kochasz- to twój rdzeń! Twoje korzenie!

No dobra!

Wszystko już zrobione, kanapki naszykowane i w drogę!

Jest poniedziałek. Twój ulubiony dzień. Znudzony weekendowym leniuchowaniem, możesz sie wreszcie pobawić.

Wskakujesz do magicznego autobusu, którym powozi zwariowana Mariolka, co przypomina ci Lolka i ...

-Cześć Horacy!-witasz olbrzymiego okularnika, któremu zawsze pomagasz w matematyce.

-Cześć Franciszku!- tak, to on! Też sie załapał na magiczny autobus.

Pamietałeś, żeby zabrać ze sobą obiecane mu płyty z muzyką Mozarta.

-Witaj, Kasiu!- zwracasz się do wesołej nauczycielki od polskiego- Fajna fryzyra!

Okay. Dojechaliście. Wysiadka!

-A teraz jazda no, młodzieży!

Komu dziś zależy?

Kto pierwszy przybędzie

Ten punkty zdobędzie!

-rymował grubaśny zawsze roześmiany pan Zdzisiu.

Wchodzisz do przestronnego korytarza w kolorach- tęczy.

Na ścianach witają cię uśmiechnięte twarze lalek z twoich ostatnich teatrzyków.

O! Jest i twój osobisty plakat wzywający do ratowania Planety Ziemi.

I to, że pomógł!

Twoi sąsiedzi juże nie depczą trawników, oszczędzają wodę i sortują śmieci.

Jesteśz siebie dumny, że zrobiłeś coś dobrego dla innych i dla świata.

Czujesz się potrzebny i wartościowy.

Już nie możesz się doczekać!

Musisz przyspieszyć kroku. Spoglądasz w lewą stronę!

Jest! To twoja "cenna tablica". Jest na niej zdjęcie twoich przyjaciół, drugie zdjęcie to rodzina, po prawej stronie twój osobisty Patron-Anioł Stróż!(to twój rysunek, bo go nie widzisz). Pod spodem ulubiony cytat i wreszcie dużymi literami twój CEL! Życiowy cel! A przynajmniej na najblizsze kilka lat.

Chcesz zostać........................ i osiągnąć .......................................!

(to ty musisz wiedzieć, więc wpisz tam coś)

Pod "cenną tablicą" twoja osobista szafeczka. Masz tam ulubioną maskotkę (no co ?- dorośli też mają swoje zabawki- to natolatek nie moze?); przybory do majsterkowania (bo własnie pracujesz ostatnio nad swoim genialnym wynalazkiem).

Dobiega cię wesoła skoczna muzyka.

Pędzisz w jej kierunku, bo wiesz, że zaraz sie zacznie!

Na samym środku parkietu wielkiego korytarza podgryguje wesoło czwórka twoich przyjaciół- to twoi mentorzy. Zaraz będziesz im mógł opowiedzieć o swoim ostatnim odkryciu, a ktoś na pewno pomoże ci wprowadzic to w życie i zrealizować.

Wszystko musi się udać!

Bo tak to już jest - w tej naszej szkole:))

Co osiągnęliśmy?

2009-03-10T23:35:00.026+01:00

Co osiągnęliśmy do tej pory?

Dzieciaki, choć może to się komuś wydaje dziwne, zaczęły się śmiać! Przez te wszystkie lata, kiedy chodziły do szkoły były raczej znudzone niz zaciekawione, zamknięte niz roześmiane. Bardziej akuratne i spłoszone przy obcych.

Zastanawiało nas z mężem to, że gdy chodziły do przedszkola, bardzo często zadawały pytania odnośnie otaczającej rzeczywistości. Potem dzieci trafiły do szkoły i nie mogły juz zadawać pytań, bo to pani w szkole zawsze mówiała, albo pytała. Gdy dziecko nie wiedziało, było postrzegane za głupka lub nieuka!

Ostatnio coraz częściej padają bardzo ciekawe pytania, na które coraz częściej nie znam odpowiedzi. Czasem się tylko domyślam, ale muszę przyznać, że nie wiem.

Ostatnio tata też musiał się do tego przyznać.

Cieszy nas, że "uczeń przerósł mistrza"! Przyjmujemy to z pokorą wobec wiedzy naszych dzieci i ogromu tego tajemniczego, pięknego Świata.

Dzieci więcej się śmieją! Nie tylko wariując z rodzicami, ale tak po prostu - z siebie.

Przychodzą do nas zafascynowane jakąś nową informacją wyczytaną gdzieś w jakieś książce.

W dzisiejszym świecie jest tak mało zwykłej radości i spontaniczności!

Dzisiaj oglądaliśmy ciekawy film z serii "Poszukiwacze skarbów" o Angkorze Wat, a nasz syn grzebał w necie szukając najprzeróżniejszych maszyn latających produkcji wszelakiej.

Co chwila dało się słyszeć salwy podziwu i zaciekawienia: Wow!!! o cie...! A tata, zobacz!

Mam takie wrażenie, że dzieciaki się jakby otworzyły.
Musieliśmy na to czekać prawie dwa lata, ale się udało!

Zaczęła powracać kreatywność i radość.

Jak widzę moje dzieciaki takie radosne, to aż przykro mi się robi, gdy muszę je przepytać z odmiany przez przypadki, albo wzory na pola figur płaskich, nie mówiąc o wojnach światowych.

Jak zorganizować sobie czas? -wielkie wyzwanie

2009-03-03T22:06:00.007+01:00

Często mnie ludzie pytają, jak to jest , kiedy się nie chodzi do szkoły, nie ma się żadnych obowiązków. To tylko tak wygląda z zewnątrz.

Tak naprawdę to musieliśmy sobie poradzić najpierw z organizacją czasu własnego.
Jeśli nie jesteś uwiązany w pracy, nie musisz iśc do szkoły na 8.00, to nagle zostajesz złapany w swoją własną "pułapkę". Może się okazać, że będziesz musiał sobie poradzić z nicnierobieniem, najczęstszą wymówką dla tych, którzy na nic nie mają czasu.

Oglądają godzinami telewizję, dzwonią do znajomych i opowiadają o głupotach i mają tendencje do karmienia swojego "braku czasu" na wszelkie sposoby.Ja na szczęście nie lubię pogaduch przez telefon, bo wolę się spotkać i ostatnio doszłam do wniosku, że telewizja też nie ma mi specjalnie nic do zaoferowania.

Zawsze podziwiałam osoby, które umiały zbudować siebie na tyle, że miały na wszystko czas, są spokojne i opanowane. Nie wyrzucają negatywnych emocji z byle powodu na nikogo.

Zaczęłam pracę nad sobą i udało mi się zaprowadzić w domu pewien porządek.

Zaobserwowałam w pewnej szkole prowadzonej metodą Montessorri, że dzieci tam pracują w niesamowitej ciszy i harmonii podczas pracy własnej. Pomyślałam sobie, że skoro to działa przy tak dużej liczbie dzieci, na pewno zadziała przy dwojgu. I rzeczywiście.

Dzieciaki pracowały w skupieniu i mówiliśmy do siebie szeptem przy dźwiękach kojącej muzyki Mozarta.

Byłam wtedy do dyspozycji dziecka, gdyby mnie potrzebowało, a z drugiej strony musiało przejąć inicjatywę.

Agnieszka od razu obstawiła się książkami o starożytnym Egipcie i zaczęła pisać opowiadanie historyczne, a Bartek długo nie mógł się "wpasować" w ten rytm, ale po 20 minutach nie wytrzymał kręcenia się na krześle i poszedł po książki o samolotach. Ustaliliśmy , że pracą własną zajmujemy się przez dwie godziny, ale dzieci nie chciały przestać po tym czasie i nie wydawały się wcale zmęczone!

Taki tryb pracy panował przez tydzień. Potem niestety dzieci pojechały do dziadków i trzeba było wprowadzać porządki w domu od nowa.

Teraz to wygląda tak, że po śniadaniu siadamy sobie w dużym pokoju przy stole, ustalamy co robimy i przez od 1 do dwóch godzin pracujemy "lewą półkulą", potem zmiana:)) bardziej twórczo!

Kocham, więc chwalę!

2009-02-23T23:58:00.018+01:00

Właśnie sobie uświadomiłam, jakie różne nauczanie mają moje dzieci od tego, które ja otrzymałam w mojej szkole! Nie żebym była jakoś specjalnie nękana, ale od osłów i kretynów to mi często było wymyślane!

Nigdy nie krzyczę na dzieci, jaśli chodzi o proces nauki!

Bardzo często chwalę i widzę tego olbrzymie pozytywne efekty.

Przerobiłam z dziećmi temat feedback'u i bardzo im sie spodobał.

Feedback to inaczej informacja zwrotna.

Jeśli chcesz powiedzieć coś "złego" lub do poprawy, ubierasz to w coś "dobrego"w proporcji 1:2 w postaci kanapki w dużym uproszczeniu: dobre, złe, dobre.

Wtedy osoba oceniana zawsze pamięta to, co było na początku i na końcu, więc nie boli tak bardzo to w środku. Nie ma obawy, że nie zapamięta tego "do poprawy"! Ten jeden czy dwa minusy i tak są bardzo silne dla psychiki młodego człowieka.

Taka powinna być każda ocena nauczyciela , ale niestety wygląda to zupełnie inaczej.

Mieliśmy nawet pewne ciekawe zdarzenie w związku z feedback'iem. Otóż , postanowiłam ,że przed egzaminami zrobię dzieciom mały sprawdzian z matematyki, żeby zobaczyć, co ewentualnie jeszcze podciągnąć, po czym zaczęłam go sprawdzać, jak to robią nauczyciele: tu błąd, tam błąd...(nie było dużo!). Agnieszka mnie wtedy zbeształa, że sama nie stosuję feedback'u. Dzięki córce zrozumiałam błąd! Nauczyło mnie to, żeby bardziej uważać przy ocenach czyjejś pracy, bo przecież:

"TEN MA PRAWO OCENIAĆ,

KTO MA SERCE, BY POMÓC!"

Zdarza się, że dziecko czasem czegoś nie pamięta, pyta się po kilka razy, albo przypomni sobie za dwa tygodnie coś, co mi się wydawało oczywiste i wtedy... No cóż, niejeden by stracił cierpliwość.

Bartuś powiedział niedawno, że cieszy się , że naucza go mama, bo nie krzyczy, że się czegoś nie wie, tylko przypomina.

Zrobiło mi się tak cudownie ciepło na sercu.

Muszę przyznać, że sama nie wiem , skąd się u mnie wzięły te olbrzymie pokłady cierpliwości i ta wspaniała radośc, kiedy uczę się razem z dzieckiem! Odkrywam się na nowo!

Wyjazd w góry koło Korbielowa

2009-02-22T17:49:00.017+01:00

Wróciliśmy właśnie z wyjazdu w góry z naszymi zaprzyjaźnionymi rodzinami ED.

Narty, angielski, plastyka i fajna domowa atmosfera.

Wszystkim tym, którzy cenią sobie trochę luzu od rodzicielskich obowiązków, a nie koniecznie uwielbiają kolonijne(obozowe) rozwiązania, bardzo gorąco polecam!

www.english.krakow.pl

Szczęśliwe dzieciaki robiące tunele w półtorametrowym śniegu , a wieczorami olbrzymie i groźne statki pirackie pływające po bezkresie oceanu sali gimnastycznej...!!!

Nie, nie miałam wyrzutów sumienia, że dzieci nie robiły deklinacji z języka polskiego, albo przeszły nam koło nosa zajęcia z karate!

Podciągnęliśmy się z angielskiego i bawiliśmy się po pachy!

Dla mnie o wiele cenniejsze jest obserwowanie , jak dzieci bezproblemowo nawiązują nowe znajomości i przyjaźnie.

Bartek znalazł wreszcie kolegów, z którymi się świetnie bawi i uczy. Czasem łobuzują, ale na ogół są karni. Są dla siebie jednocześnie inspiracją!

A jak wyglądały przyjaźnie w szkole? Bartuś miał dwóch kolegów: jeden bardzo agresywny, bardziej masywny, który się ciągle z niego naśmiewał i jadł strasznie dużo słodyczy! Drugi kolega znajomy z przedszkola, wydawał się być bardzo rozpieszczany przez rodziców, zabierał ciągle jakieś zabawki, że jakby mu się należały! Trudno było w zasadzie o jakieś spotkanie chłopców poza szkołą, bo zawsze ktoś musiał iść na jakieś zajęcia pozalekcyjne, albo odrabiać lekcje!

Dzisiaj już nie ma podwórkowych przyjaciół!!! Dzieci sa dowożone przez rodziców do szkół często w odległych miejscach miasta, więc nawet zeszystu nie ma od kogo pożyczyć podczas choroby!

Jaki jest na to sposób? Dla nas wyjazdy i pielęgnowanie przyjaźni, które istnieją! Nie jest to sposób doskonały, ale przyjaźnie są nieudawane, prawdziwe!!!

Nie zależy nam na tym ,żeby coś pokazać, czy udowodnić, że jest się fajniejszym, bogatszym, więcej zna się języków, czy nosi ładniejszy kapelusz.

Nasza nauka do egzaminów

2009-02-04T23:20:00.021+01:00

Odkryliśmy fajny portal edukacyjny dla amerykańskich dzieci Homeschoolersów.
http://www.brainpop.com/

Uczymy się na nim angielskiego i innych przedmiów.

Poza tym biorę jakiś krótki tekst, np. o złodziejach i rysuję piktogramy. Potem czytając tekst pokazuję palcem na rysunku. Nie ma bata, dziecko musi zrozumieć , bo poruszone są aż trzy kanały percepcyjne: słyszy, co czytam, widzi, co pokazuję i rusza się- też pokazuje palcem.
Następnie słówka: każde piszę / albo rysuję na osobnej kartce. Zadaję pytania do tekstu i pokazuję slówko, które jest odpowiedzią.

Na koniec: co udało mi się osiągnąć? Dzieci nie mówią zniechęcone, że znowu angielski. Tylko siadają ze mną.
Bartek często w ciągu dnia podczas jakiejś zabawy pyta o słówko po angielsku. Bardzo lubi ze mną rozmawiać i wygłupiać się .

To dla mnie jest cenna wskazówka, że dzieci przyswajają ten język.
Na razie odbywa się to głównie przez intuicję.
Trzeba poświęcić masę godzin na otoczenie się tym językiem, stworzenie tak zwanego tortu. Potem przyjdzie czas na wyciaganie wisienek, to znaczy tego, co dziecko ma naprawdę umieć "pamięciowo", a dopiero na samym końcu można z tego zrobić test. Wcześniej nie ma sensu. Bo język jest niewyćwiczony.

Niestety w szkole zaczyna sie od testu i na teście sie kończy. Przygotowane przez lewopó
Na każdym egzaminie jest jakiś głupi test. Nie służy to niczemu dla dziecka, jedynie sprostaniu bezsensownemu wymogowi systemu szkolnego.

My, żeby wyćwiczyć czas Past Simple będziemy to robić przez następne dwa lata (w przypadku Bartka). Dopiero wtedy możemy być "poddani" jakiemuś sprawdzianowi. Dzieci "szkolne" też potrzebują masę czasu na to.( nie chodzi o samą konstrukcję czasu, bo jest prosta, ale o jego swobodne użycie w różnych sytuacjach i w porównaiu do innych czasów).

I tu nie chodzi tylko o egzaminy językowe. Tak samo jest z każdym przedmiotem.

Dlaczego?

Bo my doświadczamy, uczymy sie poprzez otaczanie w danej dziedzinie i ucząc się języka danej dziedziny. To, przez co my musimy przebrnąć, to jest zawężenie naszego wielkiego świata do pewnych "wyćwiczonych" treści. A jest to niezwykle trudne, choćby na półrocze.

Ktoś, kto uczy się w ten sposób, potrzebuje co najmniej dwóch lat.

Dlatego egzaminy powinny być na koniec etapów edukacyjnych.

W tej chwili niestety nasza nauka wygląda tak, że my sobie, a egzaminy sobie. Idziemy dwoma torami, co jest dla nas i trudne i bezsensowne.

Gramatyka dla smyka...

2009-02-04T23:11:00.003+01:00

Mama -nauczyciel pyta dziecko w ED:

-Przez co odmienia się czasownik "pije"?

-Przez osoby, liczby- wymienia mama... A przez co odmienia się "chodzić'?

-Przez narratora- odpowiada wyrwany z obłoków Bartuś.

Jak się uczyć?

2009-02-04T22:50:00.009+01:00

Janette Vos w swojej książce "Rewolucja w uczeniu " pisze:

Każdy ma oddzielny styl nauki i pracy i myślenia.
Mimo to w większości szkół nadal naucza się tak jakby wszyscy przyswajali wiedzę w taki sam sposób- akademicki, abstrakcyjny i teoretyczny.
Badania pokazują , że dla zaledwie 30% osób jest to najlepsza forma. A zatem, jeśliby porównać szkołę do przedsiębiorstwa , to zakłada ono 70% porażkę!!!"

Jak my się uczymy?

Poprzez to ,co widzimy
Poprzez to, co słyszymy
Co wyczuwamy smakiem, węchem, dotykiem
Co robimy
Co sobie wyobrażamy
Co wyczuwamy intuicyjnie

Co czujemy

Dzieci dosłownie chłoną świat. Nie potrzebują żadnego prowadzenia, żadnego przymuszania!

Jeśli tylko pozwolić im na swobodę, natychmiast odrzucą wszelkie ograniczenia i zajmą się swoimi pasjami.

Potrafią niesamowicie działać intuicjnie i ja je do tego zachęcam.

Jak się uczymy wykresów zdania pojedyńczego?

2009-02-04T22:37:00.008+01:00

Dzieci lubią się bawić! Co robi mama edukacji domowej w niedzielę wieczorem?

-Przygotowuje "lekcję" na następny dzień.

Pomyślałam sobie, że zacznę opisywać, jak naprawdę pracujemy. Tak na co dzień!

I tak np. wczoraj robiliśmy rozbiór(wykres) zdania. Musiałam zacząć od ubrania zdania, zanim go rozbierzemy:))

Było tak:

najpierw wycinanki

Mój syn może być zaciekawiony jedynie wtedy, gdy dam mu coś do poukładania, np.puzzle. Takich gramatycznych puzzli jeszcze nikt nie wymyslił, więc musiałam zrobić je sama:

Dzieci układały, potem pisały zdania na kartkach, potem układaliśmy jakieś zwariowane zdania.

A jaki był temat lekcji? Dla klasy czwartej: podmiot i orzeczenie, dla klasy szóstej przypomnienie : grupa podmiotu, grupa orzeczenia, orzeczenia czasownikowe, imienne, przydawki.

GDAŃSK i okolice

2009-01-27T20:35:00.047+01:00

Kto nie poznałby tego czarownego miejsca?

A to gdańskie spichlerze :

Szybko się spakowaliśmy i .... w drogę!

Gdziekolwek jesteśmy, musimy zajrzeć w najmniejsze dziury i tak oto, naszą podróż zaczęliśmy od Gdyni:

Akwarium Gdyńskie

http://www.akwarium.gdynia.pl/

Polecam szczególnie ciekawe zajęcia edukacyjne dla grup zorganizowanych w różnym wieku,

W Akwarium były bardzo ładnie pokazane warunki panujące w naszym Morzu Bałtyckim, jego geografia i biologia. Między innymi bardzo ciekawa makieta lasu namorzynowego (strefa zwrotnikowa):

poznawaliśmy budowę ryby i innych zwierząt morskich:

oraz drzewo genealogiczne glonów i bakterii:

na mnie największe wrażenie wywarła makieta zbiornika Morza Bałtyckiego, bo wspaniale działa na wyobraźnię:

Jak morze to i woda i ...

ELEKTROWNIA WODNA na rzece Raduni:
http://www.prot.pomorskie.info/4szlaki/hydro/radunia.html

Dzięki uprzejmości pana Andrzeja

oglądaliśmy bardzo ciekawą projekcję filmową na temat rzeki Raduni oraz turbiny i zaporę.

Nie mogliśmy sobie darować

MUZEUM BURSZTYNU

zachęcam do poczytania na temat szlaku bursztynowego:
http://www.prot.pomorskie.info/4szlaki/bursztyn/index.html

i jego cudeniek:

Jak najlepiej poznawać historię danego regionu? Najlepiej przez ludzi, którzy tam mieszkali. Wpaniałe rekonstrukcje twarzy dawnych mieszkańców Gdańska można było obejrzeć w :

MUZEUM ARCHEOLOGICZNYM(PROJEKT EDUKACYJNY W SPICHLERZU "BŁĘKITNY BARANEK")

Nie bardzo lubię muzea, tym bardziej dzieci ich nie lubią, ale to jest naprawdę wyjątkowe: w pierwszej sali kilka plansz o cmenarzysku i wykopaliskach, potem film, w jaki sposób odtwarza się wygląd poszczególnych osób mając do dyspozycji czaszkę: nakłada się mięśnie, zęby, tworzy się "pulchność" i maluje oraz wkleja się zarost.

W następnej sali stworzono całą uliczkę średniowiecznego Gdańska łącznie z dźwiękami i zapachami!

Na koniec (mądrze pomyślane) mała sala kinowa, gdzie cały czas leci film o powstaniu Gdańska.

A dzieciaki stały się prawdziwymi odkrywcami : dostały łopatki i pędzelki i ruszyły na wykopaliska!

Po wielu wrazeniach wróciliśmy do Łodzi zwiedzając po drodze piękną bazylikę katedralną opactwa cystersów w Pelplinie: http://dziedzictwo.ekai.pl/text.show?id=1877

Zakończyliśmy nasz bałtycki projekt plastycznym podsumowaniem:

praca Agi:

praca Bartka:

i guizem na temat naszego pięknego, aczkolwiek zimnego morza.

Wielkie DZIĘKI dla Marzenki za to, że odważyła się zorganizować u siebie w domu zjazd rodzin :)) i poprowadzić wspaniałe eksperymenty fizyczne dla naszych dzieci!

Dziękujemy również panu Andrzejowi , pani Beatce i panu Marianowi za ich bezinteresowny udział w naszym odkrywaniu świata!

2009-01-22T23:09:00.005+01:00

Taką kartkę Bożonarodzeniową Bartek zrobił na konkurs plastyczny:

Nasze zimowe wierszyki

2009-01-20T21:30:00.018+01:00

Za oknem zima. Siedzimy sobie przy kominku i czytamy wiersze. A nawet coś udało nam się napisać:

A oto rysunek i wiersz Agi:

Za chwileczkę, za chwilę,
zza drzewa wylecą gile.
Te gile przebyły milę,
by znaleźć jarzębinę.

Nagle przed nimi wyrosło drzewo.
Trwożliwie patrzą w prawo i w lewo.
Na drzewie kora,
pod drzewem nora
i nic podejrzanego.

Siadają na gałęzi
i nagle z uwięzi
pac! Jarzębina spadła w morze śniegu.

Widząc człowieka w biegu
wielki krzyk podniosły
w koronach sosny.

Człowiek z szybkim chodem
zatrzymuje się , litując się nad ich głodem.
Z kieszeni wyciąga ziarno
i ,widząc jak u nich marno,
sypie drobne okruszki
na śniegu wielkie poduszki.

Dokarmiajmy ptaki w zimie!

Zanim wielki mróz już minie!

Rysunek i wiersz Bartka:

Ptaków brak
Tylko gile
zostają ostatnie chwile.
Dzieci
wyrzycają w las śmieci.
A to ptaszek leci,
a tu patrzy w lewo
a tam piękne drzewo.

Gile mile siedzą
i wiedzą,
że okruszki zjedzą.

Człowiek wychodzi z rana,
na człowieku piżama,
i karmi je,
a boi się,
że okruszki zje.

Ptaki ćwierakają,
nad głową fruwają.

Cieszą się dzieci,
sortują śmieci,
na sankach zjeżdżają
Przyrodę poważają.

Dorośli powiadają
bajki o sarence
dzieci słuchają
o tej leśnej panience.

Dzik szuka żołędzi
bo już nie jest w uwięzi.
Jeleń biega tu i tam,
Zając mówi:"A to pan".

A oto wiersz mamy: (mama nic nie narysowała, bo czasu nie miała).

Co za ponury rok.
Nie ma gwronów, ani srok.
Wszystkie już odleciały ptaki.
Zostaliśmy sami, my, nieboraki.

Nie umiem latać, bo skrzydeł nie mam.
Już nie zagdakam, bo mowa ma niema.

I nie zjem nic już tej zimy chyba
Bo moje śpiewanie nikomu się nie przyda.

Bo pieniądz i lód skuł serca dziewczętom
i chłopcom. O ptakach już nikt nie pamięta.

.............................

A może jednak, by tak cofnąć czas???
wszystkie te dzieci zaprosić w las?
By swoim śmiechem las rozweseliły,
Przyniosły kanapki, ucztę nam zrobiły?

"Gdybym mieszkał w pałacu"

2009-01-20T20:53:00.006+01:00

Dzięki uprzejmości pani z Działu Edukacji Muzeum Poznańskeigo w Łodzi udało nam się spotkać niewielką grupką dzieci ED w pięknych wnętrzach pałacu jednego z największych bogaczy XIX wiecznej Łodzi.

Mieliśmy tam warsztaty muzealno-plastyczne pt. "Gdybym mieszkał w pałacu". Poznawaliśmy codzienne życie w "Ziemi Obiecanej".

Jak zdawaliśmy nasze pierwsze egzaminy?

2008-12-19T22:27:00.004+01:00

Rodzice bardzo się przejmują egzaminami swoich pociech. Traktują je chyba bardzo osobiście i mam poczucie, że najbardziej cierpi nasze ego, gdy się okazuje, że dziecko czegoś tam nie umie.

Ponieważ ja jestem ta "odpowiedzialna" i bardziej przejmująca się głupotami, więc cały wrzesień i październik ubiegłego roku dałam spokój dzieciom. Pod koniec października nie wytrzymałam "odszkalniania' i wprowadziłam godziny pracy. Przez 3 tygodnie zrobiliśmy prawie cały materiał z matematyki w klasie 5-ej i później znowu malowaliśmy, czytaliśmy, zajmowaliśmy się wszystkim, tylko nie lekcjami.

Przed egzaminami robiliśmy śmieszne ćwiczenia z dziedziny NLP- psychologia na poprawę nastroju i podejścia do samych egzaminów. Efekt był taki, że nie ucząc się prawie pół roku, nie bojąc się, na pełnym luziku dzieci zdały egzaminy na czwórki i piątki. Jedyne doświadczenia , jakie wyniosłam z egzaminów było to, że są nauczyciele, którzy faktycznie dają szansę na myślenie i cenią niezależność i są i tacy, dla których jedynym kryterium oceny jest to, czy znasz 20 definicji(historia) czy nie. Nadmienię, że w klasie 5 szkoły podstawowej dzieci uczą się zagadnień na zasadzie przyczyna- skutek. W ten sposób, rozmawiając z bardzo mądrym tatą w samochodzie, na spacerze, na sankach, oglądając ciekawe filmy, moje dzieci przyswoiły sobie ogólnie historię w połączeniu z geografią od czasów prehistorycznych (a nawet Wielki Wybuch) do wielkich odkryć geograficznych. Ale niestety definicja plebsu i innych głupot umknęła nam między Kazimierzem Wielkim a Krzysztofem Kolumbem...

Odnośnie egzaminów - myślę, że niedostatecznie dobrze wyedukowaliśmy naszych nauczycieli w kwestii edukacji domowej i naszych oczekiwań. Przyjęliśmy zasadę, że jak najmniej kontaktów, bo pomocy nie oczekujemy, a egzaminy - no cóż, trzeba je napisać. Jestem mądrzejsza o kolejne doświadczenia i cieszę się z tej mojej lekcji...

Z ostatniej chwili..... po egzaminach:

-Mamo, mamo! Historia jest taka fascynująca, nawet jak dostałam czwórkę!- podsumowała moja Córka pisząc prezentację multimedialną o Celtach. I to się liczy!!!

Czy moje dzieci mają w ogóle jakieś pasje???

2008-12-19T22:10:00.007+01:00

Postawiliśmy sobie kilka celów w związku z edukacją poza szkołą.
Bardzo nam zależało na tym, by nasze dzieci uczyły się tego, co je w danej chwili interesuje. Żeby mogły odkryć świat poprzez swoje oczy.

Odkrywanie! Właśnie o to chodzi! Ja przez pierwsze pół roku edukacji domowej nie mogłam zrozumieć, dlaczego dzieci nie mają pasji! Odpowiedź jest prosta: one tkwiły w systemie szkolnym.

To ja musiałam im organizować zajęcia, mówić, co mają najpierw zrobić, co potem.

Jesteśmy w takim "nieszczęśliwym " położeniu, że mieszkamy w bloku, więc mało czasu spędzamy na powietrzu. To ja jestem tą osobą, która ich wypycha na dwór. Za to staramy się tak organizować sobie życie, żebyśmy byli najwięcej czasu na działce poza miastem. I tak też nam sie udaje: 3 dni w blokach, cztery dni w ogrodzie. Dzieci uczą się po południu, gdy już robi się ciemno. Po co tracić te chwile w ciągu dnia, biorąc pod uwagę fakt, że zimą tego słońca wszystkim brakuje! A poza tym, tabliczkę mnożenia opanowaliśmy na spacerach, jeżdżąc sankami po lesie! Było fantastycznie i nie - nudno!

Ja biorę pod uwagę, że moje dwoje dzieci inaczej się uczą. Jedno jest typowym wzrokowcem i przetwarza olbrzymie tony materiału, kojarząc ze sobą fakty.

Drugie jest kinestetykim i postrzega rzeczywistość przez ruch, dotyk, wibracje, taniec. Weź tu zmuś takiego chłopaszka, żeby siedział 6 godzin w ławce! Katastrofa! Materiał przerabiamy na spacerach, w samochodzie i przy tablicy suchościeralnej. Czyta (świetnie!) tylko w łóżku i toalecie, bo inaczej mu szkoda czasu. A pasje- zaczęły powracać!

Na zdjęciu praca nasza wspólna: najpierw kupiłam w Castoramie listewki, potem dzieci je pocięły, zbiły gwoździkami i Aga wykonała zdobienia techniką Decoupage, z której jest bardzo dobra.

Zaufajmy naszym dzieciom!

2008-12-15T11:30:00.008+01:00

Wczoraj mój 10-letni syn bardzo mnie zaskoczył.

Od rana byłam nieco rozdrażniona i prawdę mówiąc nie chciało mi się nic robić.

Mój syn przejął inicjatywę i powiedział, że sam zrobi obiad!

Byłam tak zaskoczona, że odebrało mi to mowę, więc nie zareagowałam.

Zamknął się w kuchni i z szybkością błyskawicy wyjął garnki, patelnię, zajrzał do lodówki i do szafek kuchennych.

Z olbrzymią sprawnością pokroił cebulę, cukinię, paprykę, podmażył wszystko na wolnym ogniu, dodał sos pomidorowy, przyprawy. Ugotował kluski (w zimnej wodzie!) i stwierdził, że kluski nie trzeba wrzucać do wody gorącej, jak to powiedziała mama. Obalił więc moje przekonanie, spróbował czegoś swojego i ...wyszło!

Dodam jeszcze, że był to jego pierwszy samodzielny obiad! Od początku do końca.

Zachowywał się w kuchni jak prawdziwy mistrz i nie zdenerwował się nawet kipiącą wodą z klusek. Perfekcyjne opanowanie. Jak u taty! Pragnę zaznaczyć, że mężczyzna u mnie w domu świetnie gotuje!

Mam dowód, że dzieci bardzo nas obserwują i poprzez tę obserwację uczą się bardzo szybko.

Syn zachował się jak prawdziwa gospodyni! Zrobił coś z niczego- bo lodówka była praktycznie pusta.

A nam się wydaje , że w domu mamy dzieci! A to są wspaniali kreatywni młodzi ludzie.

Dając im skrzydła, pomagamy im wyfrunąć!

Kto tego nie robi, po prostu się boi utraty kontroli i ... tej cząstki siebie, która LUBI! być zależna.

Jak uczyć gramatyki, kiedy to się wydaje takie nudne???

2008-12-10T19:26:00.006+01:00

Pewna znajoma mama dzieci w edukacji domowej zapytała mnie kiedyś, jak nauczam o rzeczownikach, przymiotnikach i innych tam dyrdymałach gramatycznych. Dziś mogę to opisać:

Moje dzieci dały mi jasno do zrozumienia, że powtarzanie ciągle tych rzeczy, które już doskonale umieją jest dla nich nudne.

Wymyśliłam więc taką zabawę:
Przygotowałam na mind-mapach wszystko, co wiem na temat np. rzeczownika (wszystkie odmiany przez przypadki, rodzaje…) , potem to samo dla innych części mowy. Uzupełniłam cały schemat o informacje z podręcznika do klasy piątej i przygotowałam karki z opisem każdej części mowy.

Zadanie było takie: każdy z uczestników zabawy losuje jedną kartkę i wciela się w część mowy. Potem przedstawia się pozostałym uczestnikom. Mówi: jestem czasownikiem. Beze mnie żadne zdanie się nie uda! Mogę mieć inne formy: jak duch, ja mam bezokolicznik!

Uczestnicy stanęli w kole. Na środku rozłożyłam gazetę, z braku innego "kółka".

Potem pytałam: wszystkie części mowy, które się odmieniają przez osoby- wystąp!
Wszystkie części mowy, które wchodzą na stopnie – wystąp!

Ciekawe było też budowanie zdań z poszczególnych części mowy. Dzieci doskonale rozumieją funkcje czasownika, rzeczownika w zdaniu! Było to zarazem ciekawe powtórzenie poza ławką!

Rodzic-belfer czy mentor?

2008-12-10T18:46:00.008+01:00

Wiele razy się zastanawiałam, jak powinnam postępować w moich codziennych wyborach.

Uważam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci ale również moje własne zdrowie psychiczne.

Ta poniższa sytuacja zdarzyła nam się ponad rok temu, kiedy przygotowywałam jeszcze dla dzieci lekcje:

Zaplanowałam całą masę różnych prac i gier, ale zaraz po śniadaniu dzieci zaczęły rysować a potem zrobiło się cicho, jak makiem zasiał. Przestały się nagle kłócić o kredki, o to kto gdzie ma siedzieć i … Poszłam sprawdzić , co się tam dzieje! Patrzę a tu dwa moje kochane Szkraby siedzą i czytają. I już jest „konflikt”. Pomiędzy tym , co przygotowała mama, a tym co chcą robić dzieci. I mamy jasną odpowiedź dla tych, co mnie pytają o typowy rozkład dnia. Regularne są tylko posiłki! Bo żołądek ma każdy i każdy mniej więcej o określonej porze żąda pożywienia. Ale zainteresowania są różne.

Co wybrałam? Dumę czy życie?

Dzieci wybrały teraz czytanie. I tak to zrobią! Po co mam więc odciągać je od tego i tworzyć niemiłą dla wszystkich atmosferę? Plan dnia można przecież w jednej sekundzie zmienić. Muszę być elastyczna. Na tym polega inteligencja kobiety.

Matematykę się zrobi, jak już będzie ciemno i znudzę się przygody ET lub Harry’ego Pottera!

Sposób na życie

2008-12-10T18:43:00.002+01:00

Edukacja domowa dla mnie to przede wszystkim sposób na życie!

Zabranie dzieci ze szkoły wiązało się dla mnie z kompletnym przeorganizowaniem naszego życia, zarówno pod względem czasowym, zawodowym, ale to, co najważniejsze, to ustalenie innych priorytetów.

Nagle okazało się, że chcemy zwiedzać świat, podróżówać, poznawać inne kraje, kultury i ludzi. Mamy dużo przyjaciół i znajomych również poza granicami naszego miasta i chcieliśmy mieć okazję, żeby ich odwiedzać.

Trudno było nam realizować nasze marzenia, kiedy ciągle przeszkadzała nam szkoła.

Nauka przedsiębiorczości

2008-12-06T14:33:00.004+01:00

Sama miłość nie wystarczy, by matka nakarmiła swoje dzieci!

Wiem, bo jestem matką! Kiedy chcę – marzę, kiedy muszę –działam!

Do garnka wkłada się jedzenie, które kupuje się za pieniądze. Chodzi się w ubraniach kupowanych w sklepach, jeździ się samochodem, który potrzebuje benzyny.

Same pieniądze nie warte są nic, ale możemy za nie kupić wiele potrzebnych rzeczy. Dlatego drugim najważniejszym dla mnie „przedmiotem” powinna być umiejętność zarządzania własnymi pieniędzmi.

I tu znów problem. Jak popatrzymy na masy ludzi po szkołach, nawet tych „lepszych”, to okazuje się, że w tej dziedzinie nie jesteśmy zupełnie przygotowani do życia. Nie umiemy zatem przekazać tej wiedzy naszym dzieciom.

Nie rozmawiamy o pieniądzach z naszymi dziećmi w sposób konstruktywny, bo boimy się, że wytkną nam nasze błędy i wyciągną bolesne wnioski.

Jaki jest dzisiejszy świat?

2008-12-06T14:18:00.000+01:00

Czy filozofia „idź do szkoły, zbieraj dobre oceny, żebyś mógł potem znaleźć firmę, w której będziesz mógł się zatrudnić”- jest tym, o co nam chodziło?

10 lat po ukończeniu studiów śmiem poważnie w to wątpić. Na spotkaniu absolwentów zastanawiałam się nad losami uczniów tych zdolnych i tych tak zwanych „złych”.

Jakie wnioski?

Ci grzeczni, spokojni, którzy umieli się dostosować do systemu szkolnego są najczęściej nauczycielami, lekarzami, prawnikami… mało kto zarabia powyżej średniej krajowej, w większości są sfrustrowani i narzekają na cały świat.
Była też niewielka grupka osób, które prowadzą własne biznesy, podróżują po świecie i wiodą całkiem ciekawe życie towarzyskie. Te kilka osób pełniło w szkole rolę tych „gorszych”. Zbyt ruchliwi, zbyt gadatliwi, zbyt szczególni, zbyt niedopasowani do systemu…

Zastanawiałam się, gdzie jestem ja i czego chcę dla moich dzieci?

Edukacja Domowa jest odpowiedzią.

2008-12-06T14:08:00.001+01:00

Jeśli tak, to jak brzmiało pytanie?

Czy szkoła , do której chodziliśmy my przygotowała nas do tego, żeby poradzić sobie w dorosłym życiu w dzisiejszym świecie? A jeśli poradzić sobie, to w jakim zakresie, w jakiej dziedzinie?

Dla mnie podstawą bytu człowieka jest Miłość. Cały czas jej szukamy, do niej tęsknimy, a gdy znajdujemy, to tracimy. I znowu szukamy.
Skąd zatem czerpiemy wiedzę na temat miłości? Czy ze szkoły? Rozpatruję tutaj pojęcie miłości nie tylko w ujęciu damsko-męskim, ale znacznie szerzej.
Wszyscy wielcy i uczeni tego świata mówili o miłości w sensie ogólnym. Do drugiej osoby, do natury, do siebie.
W jaki sposób przedstawiana jest miłość w szkole? Jest sprowadzona do miłości czysto fizycznej i omawiana na nudnych lekcjach wychowawczych.
Albo miłość do przyrody?
Jak można rozbudzić wrażliwość dziecka siedząc w obdrapanym budynku i pokazując mu zdjęcia w książce?
(o ile różny jest ten sposób nauki od tego, jaki ja „zafundowałam” moim dzieciom?).
Czy wreszcie miłość do siebie?!
No , tutaj to mogłabym książkę napisać! Jak w szkole można w ogóle coś takiego pomyśleć, a co dopiero powiedzieć!
To się w głowie nie mieści!
Czy nauczyciele lubią samych siebie?
Gdyby tak było, to szanowaliby siebie, swoje słowa i również innych, zwłaszcza uczniów. Umieliby zbudować szacunek do własnej osoby. Ciekawe, że Dalajlamie nikt nie „odpyskuje”.

Ja w szkole zawsze miałam swoje zdanie i nikt go nie szanował!
Moja córka ostatnio opowiadała historię szkolną, w której nauczycielka wystawiła na publiczne pośmiewisko jej pracę plastyczną! Gdyby nie mądrość dziecka, już nigdy nie wzięłoby do ręki ołówka! A szkoda - dla świata, bo niejedno to dziecko nam jeszcze pokaże!
Bo przecież miłość do siebie to jest również szacunek. Jak szanujesz siebie, swoje słowa i myśli, to nie pozwalasz , żeby Ci ktoś coś swojego „imputował”, a jeśli to zaakcentujesz słownie, toś głupi, boś się sprzeciwił panu i władcy klasowego – nauczycielowi i od razu masz uwagę w dzienniczku, albo obniżoną ocenę z zachowania!

Może wystarczyłoby spojrzeć na świat oczami pełnymi miłości? Więcej wybaczać, a mniej karać!